कूर्मपुराणम्

सः सोमदायिनं सोमेन भूषितं सोमं तुष्टाव। ततः शान्तमूर्तये शिवाय नमः, शिवाय शान्तये नमः इति प्रणम्य, आद्याय प्रकृतये पुनः पुनः नमः, महेश्वराय नमः इति श्रद्धया प्रणमामास। कालसंहारिणे, सर्वोत्तमाधिपाय पुनः पुनः नमः इति सः प्रणमति स्म। कामाय च मायाय च पुनः पुनः नमः इति सः नमस्कारं अकरोत्। प्रकृतये नमः, नारायणाय अपि नमः इति सः प्रणमति स्म। संसारनाशकाय नमः, संसारस्य मूलाय अपि नमः इति सः प्रणमामास। निष्क्रियाय, विश्वरूपाय नमः इति सः नमस्कारं अकरोत्। आकाशनिवासिने नमः, आकाशशक्तये पुनः पुनः नमः इति सः प्रणमति स्म। ततः सः शतरुद्रीयं स्तोत्रं जपन् दण्डवत् भूमौ पतितः। तदा भगवान् तं हस्ताभ्यां उत्थाप्य, "अहं तव पुरतः उपस्थितः" इति उवाच। सः तं पुरतः स्थितं देवं नीलरक्तवर्णं प्रभुं सम्बोधितवान्। "सः तव रक्षणीयः, सः तव ज्येष्ठः, तव गुरुश्च तव पिता च" इति उक्तवान्। स्वस्य योगबलस्य महत्त्वेन, सः केवलं मयि शरणं प्राप्तवान् इति भगवता कथितम्। "विरिञ्चिपुत्रं शासितव्यं, तस्य शिरः धारयितव्यम्" इति तस्य आज्ञा अभवत्। "सदा भिक्षायां चर, देवांश्च द्विजांश्च स्थापय" इति भगवता निर्दिष्टम्। ततः सः स्वं परमं दिव्यं स्थानं प्राप्तवान्। कालभैरवाय ब्रह्मणः शिरः धारयितुं कारणं कृतवान्। भगवतः, करस्थं कपालं धारयन्, सर्वतः भिक्षां प्राप्तवान्। दीप्तदंष्ट्रमुखः, ज्वालामालया भूषितः, सः द्रष्टुम् शक्यः। "तावत्, त्रिनेत्र, भीषणकालं अनुगच्छ" इति आज्ञां प्राप्तवान्। "मम आज्ञया सर्वलोकान् भिक्षार्थं विचर" इति भगवता उक्तम्। "ततः पापमोक्षणस्य साधनं स्पष्टं वदिष्यति" इति भगवता प्रतिज्ञातम्। भगवतः, कपालं धारयन्, विश्वात्मा, त्रिलोकं विचरन्। परमदीप्तः, शुद्धः, अतुलनीयः, जटाजूटधारी, सः प्रकाशमान् अभवत्। महादेवः, कालाग्निनयनः, सर्वतः परिवृतः, दीप्तिमान् अभवत्। भगवान्, लीलाविलासैः पूर्णः, लोकान् मध्ये विचरन्। सः रमणीयाङ्गनानां सभां प्रविष्टवान्। ताः स्त्रियः तस्य स्मितमुखं निरीक्ष्य भ्रूभङ्गं केवलं अकरोत्। ततः सः विष्णोः निवासं यत्र मधुसूदनः तिष्ठति, तत्र गतवान्। श्रेष्ठैः सह, प्रविश्य आरभते स्म। त्रिशूलचिह्नितः बलवान् द्वारपालः तान् निरोधयामास। सः विष्णोः अंशजः, विश्वक्सेनः इति विख्यातः। भीषणः, भैरवस्य आज्ञया कालवेगः इति प्रसिद्धः। सः रुद्रस्य समीपं भयंकरं सुदर्शनं प्रक्षिप्तवान्। शत्रुनाशकः तं अवमान्य समीपं दृष्टवान्। तं त्रिशूलेन वक्षसि आघात्य भूमौ निपातितवान्। सः मृत्युं रोगेन स्पृष्टं इव दृष्ट्वा प्राणान् त्यक्तवान्। सः मृतदेहं गृहीत्वा अन्तःपुरं प्रविष्टवान्। ललाटे शिरः विदार्य रक्तधारां प्रवाहितवान्।