कूर्मपुराणम्

ये लिङ्गं सदा पूजयन्ति, तत्रैव जगन्नाथः साक्षात् दृश्यते। केवलं नमस्कृत्यापि रुद्रः साक्षात् दृश्यते। स हि प्रभुः हिरण्यगर्भस्य पुत्ररूपेण दृश्यते। स शङ्करः सदा सन्निहितः, कदाचित् न विहाय तस्य पार्श्वम् आविर्भवति। दत्त्वा च, स रुद्रः संसारसागरं तरति, तेन स एव दृश्यते। स हि कालः, योगात्मा, कालविनाशकत्वेन दृश्यते। स सोमदेवः दृश्यते, यस्य शिरसि सोमः भूषणरूपेण विराजते। स योगी परममोक्षगीतिः यस्य विषये गीयते, एवं दृश्यते। देवाः योगमध्यायन्ति, स एव योगी दृश्यते। उत्तमासनस्थितः, परमस्मृतिम् अवाप। स सोमं तुष्टाव, वरदं, सोमेन भूषितम्। शिवाय शान्ताय नमः, शिवाय शान्तये नमः। आद्याय प्रकृतेः नमः, पुनः पुनः महेश्वराय नमः। कालविनाशकाय नमः, पुनः पुनः अधिपतये नमः। कामाय नमः, माये पुनः पुनः नमः। प्रकृतेः ते नमः, नारायणाय अपि नमः। संसारनाशकाय नमः, संसारसम्भवाय नमः। निष्क्रियाय नमः, विश्वरूपिणे नमः। व्योमवासिने नमः, पुनः पुनः व्योमशक्तये नमः। स शतरुद्रीयं जपन्, दण्डवत् भूमौ पतितः। तं हस्ताभ्यां उत्थाप्य, 'अहं तव पुरतः संनिहितः' इति उवाच। स तं पुरतः स्थितं देवम्, नीलरक्तवर्णं प्रभुम्, संबोधितवान्। 'एष तव ज्येष्ठः, आचार्यः, पितैव; तेन रक्षितव्यः। स्वस्य योगबलमहिम्ना, स मयि एव शरणं प्राप्तवान्। त्वया विरिञ्चेः पुत्रः शासनीयः, तस्य शिरः धारयितव्यम्। सदा भिक्षाटनं कुरु, देवांश्च द्विजांश्च स्थापय।' स तद् परमं धाम स्वं स्वाभाविकं दिव्यम् अगच्छत्। तेन कालभैरवः ब्रह्मणः शिरः आदत्त। भगवाञ्छिरः पाणौ धारयन्, सर्वतः भिक्षां प्राप। भीमदंष्ट्राननः, ज्वलन्मालाविभूषितः। 'तावत् त्वं घोरं कालं अनुवर्तस्व, त्रिनेत्र' इति उक्तः। ममाज्ञया सर्वलोकान् भिक्षाय विचर। ततः स पापक्लेशपरिमोक्षस्य उपायं स्पष्टं दर्शयिष्यति। स प्रभुः, कपालधारी, विश्वात्मा, त्रिलोकेषु विचरन्। दिव्यः, शुद्धः, अनुपमः, जटामण्डलविभूषितः, प्रकाशितः। महादेवः, कालाग्निसदृशनेत्रः, सर्वतः परिवृतः, दीप्तमान्। प्रभुः, लीलया समृद्धः, लोकान् विचरति। स स्त्रीणां सभां प्रविष्टवान्, रूपलावण्यसमन्वितः। ताः हास्यपूर्णं मुखं दृष्ट्वा भ्रूकुटिमात्रं चक्रुः। स विष्णोः धाम, यत्र मधुसूदनः तिष्ठति, तत्र जगाम।