कूर्मपुराणम्

महादेवस्य प्रभावेण, विरिञ्चिनः पञ्चमं शिरः छिन्नम्। तेन प्रभवता सृष्टिकर्ता मृतः, किन्तु पुनः ब्रह्माण्डस्य स्रष्टा जीवनं प्राप्तवान्। स तदा महादेवं सनातनं, महादेव्याः सहासीनं दृष्टवान्। सहस्रसूर्यसमप्रभं, जटाजूटभूषितं, त्रिशूलधारिणं, दुर्दर्शं, योगिनं, भस्माङ्गरागं च सः अपश्यत्। स ब्रह्मा तं आदिदेवं महादेवं दृष्टवान्। तं प्रभुं, अनन्तशक्तिसंयुक्तस्वरूपं, साक्षात्कृतवान्। एकेनैव प्रणामेन रुद्रः साक्षात् दृश्यते; स लोकानां मोचयिता अधिपः दृश्यते। ये शुद्धरूपं जानन्ति, ते शंभुं पश्यन्ति; ये लिङ्गं नित्यं पूजयन्ति, ते जगन्नाथं साक्षात् पश्यन्ति। एकेनैव प्रणामेन रुद्रः साक्षात् दृश्यते। स हिरण्यगर्भपुत्रः प्रभुर्दृश्यते। सः शङ्करः नित्यं सन्निहितः दृश्यते, कदाचित् न वियुज्यते। दानं कृत्वा, रुद्रः संसारसागरं तरयिता दृश्यते। स एव कालः, योगात्मा, कालसंहारकः दृश्यते। तं सोमदेवं, सोममण्डलशोभितं, अपश्यत्। स योगिनां परममोक्षगायनं योगिनं दृश्यते। देवाः योगे ध्यायन्ति, स योगी दृश्यते। उत्तमासनस्थः, परमस्मृतिं प्राप्नोत्। स सोमं वरदं सोममण्डितं तुष्टाव। "नमः शिवाय शान्ताय, नमः शिवाय शान्तये। नमः आद्याय प्रकृतेः, पुनः पुनः नमो महेश्वराय। नमः कालसंहाराय, पुनः पुनः नमोऽधिपाय। नमः कामाय, नमः माये, पुनः पुनः नमः। नमः प्रकृतेः, नमः नारायणाय। नमः संसारविनाशाय, नमः संसारसम्भवाय। नमः निष्क्रियाय, नमः विश्वरूपिणे। नमो व्योमवसिने, पुनः पुनः नमः व्योमशक्तये।" एवं स्तुत्वा, स भूमौ दण्डवत् पतितः, शतरुद्रीयं जपन्। तदा महादेवः हस्ताभ्यां तमुत्थाप्य उवाच— "अहं तव पुरतः उपस्थितः।" सः तं पुरतः स्थितं देवमुद्दिश्य, नीलरक्तवर्णं प्रभुं सम्बोधयामास। "एषः रक्षितव्यः, स हि तव ज्येष्ठः, गुरुः, पिताऽपि। स्वस्य योगमाहात्म्येन, स केवलं मयि शरणं गतः। विरिञ्चिपुत्रं शिष्यं कर्तुमर्हसि, तस्य शिरः धारयितुमर्हसि। नित्यं भिक्षाटनं कुरु, देवान् द्विजांश्च स्थापय।" एवं उक्त्वा, स स्वं दिव्यं स्वाभाविकं परमं स्थानं ययौ। तदा कालभैरवाय ब्रह्मशिरो धातुं प्रचोदयामास। भगवाँस्तु करकमले कपालं धारयन्, सर्वतः भिक्षां जग्राह। तस्य मुखं तीक्ष्णदंष्ट्रायुतं, ज्वालामालाभूषितं च आसीत्।