कूर्मपुराणम्

कदाचित् रुद्रः एवं रमते—एषः महेश्वरः एव। तस्य आत्मानन्दः देवी शिवा इति प्रसिद्धा, सा बाह्या नास्ति। अज्ञानं तं कदापि न अभिभूतवन्, न नाशितवान्, यतो हि तद् भगवतः मायैव। सः दिव्यम् अद्भुतं दृश्यं ददर्श, यद् आकाशम् व्याप्य स्थितम्। आकाशमध्यतः दिव्यरूपं प्रादुरासीत्, द्विजश्रेष्ठ। तेन तद् भीषणं निर्मलम् उदकसमूहं दृष्टम्। क्षणेन महापुरुषः नीलरक्तवर्णः दृष्टः। तदा भगवन् ब्रह्मा नीलरक्तं शंकरं प्रार्थयत्। “भगवन्, भगवन्नाम, आत्मानं प्रकाशय; मम एव शरणं प्राप्नुहि।” इति। ततः सः कालभैरवाख्यं पुरुषं, लोकदाहकं, प्रेषितवान्। सः विरिञ्चेः पञ्चमं शिरः छित्त्वा। भगवत् शक्त्या सः मृतः, किन्तु विश्वसृष्टा पुनः जीवितः। सः महादेवं शाश्वतं, महादेवीसहितं, आसीनं ददर्श। सः कोटिसूर्यप्रभः, जटाभराभूषितः आसीत्। त्रिशूलधारणः, दुष्टदर्शनः, योगी, भस्माभूषितः। ब्रह्मा तं आद्यं महादेवं ददर्श। सः अनन्तशक्तिसंयोगस्वरूपः भगवन् एव दृष्टः। एकेन प्रणामेन अपि रुद्रः साक्षात् दृष्टः। सः लोकमोचकः अधिपः इति दृष्टः। तस्य शुद्धरूपं विदुः, शम्भुः एव दृष्टः। ते लिंगं नित्यं पूजयन्ति; विश्वनाथः साक्षात् दृष्टः। एकेन प्रणामेन अपि रुद्रः साक्षात् दृष्टः। सः हिरण्यगर्भसुतः प्रभुः इति दृष्टः। तं शंकरं नित्यं दृष्टवन्तः, सः कदापि न वियुक्तः। दत्त्वा, रुद्रः संसारतरणः इति दृष्टः। सः कालः, योगात्मा; कालसंहारकः इति दृष्टः। सः सोमः देवः दृष्टः, यं सोमाभरणं वहति। सः योगी, यस्य मोक्षः गीतः, इति दृष्टः। देवाः योगं ध्यायन्ति; सः योगी इति दृष्टः। उत्तमासनस्थः, परमस्मृतिं प्राप्तवान्। सः सोमं तुष्टाव, वरदं, सोमाभूषितं। शिवाय शान्ताय नमः; शिवाय शान्तये नमः। आद्याय प्रकृतये नमः; पुनः पुनः महेश्वराय नमः। कालसंहारकाय नमः; पुनः पुनः स्वामिने नमः। कामाय नमः; पुनः पुनः मायाय नमः। प्रकृतये नमः; नारायणाय अपि नमः। संसारनाशकाय नमः; संसारसम्भवाय नमः। निष्क्रियाय नमः; विश्वरूपाय नमः। व्योमवर्तिने नमः; पुनः पुनः व्योमशक्तये नमः। सः भूमौ दण्डवत् पतितः, शतरुद्रीयं स्तोत्रं जपन्।