कूर्मपुराणम्

यः ब्रह्मतेजः इच्छेत्, स ब्राह्मणं पूजयेत्; यः तु स्वयं ब्रह्म प्रार्थयते, स ब्राह्मणमेव पूजयेत्। यः कर्मणां सिद्धिं कामयेत्, स विनायकं पूजयेत्। यः सर्वसंसारात् मोक्षं इच्छेत्, स हरिं श्रद्धया पूजयेत्। तथैव सः विरूपाक्षं, देवाधिदेवं, यत्नेन पूजयेत्। ये भोगैः तुष्टाः भवन्ति, ते भूतेशं च केशवं च पूजयन्ति। तिलदानात् सुतलाभः स्यात्, दीपदानात् उत्तमदृष्टिः लभ्यते। गृहदानेन उत्तमवेश्म लभ्यते, रजतदानेन परमसौन्दर्यं प्राप्यते। वृषदानात् महदायुष्यं, गोदानेन वृद्धलोकः लभ्यते। धान्यदातृ सुखं प्राप्नोति, विद्यादातृ ब्रह्मसायुज्यं लभते। ये वेदविदुषः, विशिष्टान् ब्राह्मणान् ददाति, सः मृत्युः परं स्वर्गं अश्नोति। इन्धनदानेन तेजस्वी अग्निः स्यात्। सदा हर्षेण, श्रद्धया, ब्राह्मणाय दानं दातव्यं। दातृ रोगरहितः, सुखी, दीर्घायुश्च भवति। छत्रपादुकादानेन पुरुषः तीव्रदुःखं तरति। यथायोग्यं पात्रे दानं कृत्वा, अक्षयपुण्यं इच्छेत्। संक्रान्त्यादिकाले दत्तं दानं अक्षय्यं भवति। नदीषु वनेषु च दत्तं पुण्यं अनन्तं स्यात्। अतः द्विजः विद्वांसं ब्राह्मणं दद्यात्। मोक्षकामः प्रतिदिनं ब्राह्मणाय दानं दद्यात्। यः तु दानं निवारयति, पापी सः पशुयोनिं प्राप्नोति। तस्य सर्ववित्तं राजा हरेत्, तं च राष्ट्रात् निष्कासयेत्। यदि ब्राह्मणः म्रियते, तादृशः ब्राह्मणः निन्द्यः। तं चिह्नित्वा राजा स्वदेशात् निष्कासयेत्। सः पूर्वपापिभ्यः अपि अधिकं पापी, नरके ताड्यते। सत्यसंयमसम्पन्नेभ्यः श्रेष्ठद्विजेभ्यः दानं दातव्यम्। मूर्खाय, दुश्चारित्राय, दशरात्रोपवासिनोऽपि, न दातव्यम्। तेन पापेन सप्त पीढ्यः दह्यन्ते। तादृशाय यत्नेन दद्यात्, उपस्थितेभ्यः अपि अधिकं। उभौ स्वर्गं यान्ति, विपरीते तु नरकं यान्ति। सर्वेषां पाखण्डिनां मध्ये, न कश्चन वेदं धर्मं वा जानाति। अविद्वान् यः स्वीकुर्यात्, स दारुवत् भस्म भवति। केवलं जातिमात्रेभ्यः, न तु शूद्रात् कदाचन। यः धनलोभेन आसक्तः, स ब्राह्मण्यात् पतति। स संयमेन यत् पदं प्राप्नुयात्, तत् न लभते। ब्राह्मणः यः उपजीवनार्थात् अधिकं गृह्णाति, स अधोगतिं याति। सः प्राणिनः क्लेशयति, चौरवत्। सर्वतः गृह्णीयात्, किन्तु तेन न तृप्तः स्यात्। एवं संयतात्मा सः परमं पदं प्राप्नोति। सदा एकाकी, उदासीनः, एकाग्रचित्तः विचरेत्। ज्ञात्वा, नियमितः सदा आचरति, द्विजान् अपि तथा आचरयेत्।