यः अधिकं वेद, स सोमपानाय योग्यः भवति। सोमेन स देवम्, सोमलोकस्य महादेवम्, पूजयेत। अथवा यदि स समः भवति, तर्हि सोमेन परम् पूजयेत। धर्मः मोक्षाय प्रत्यक्षः; वेदकर्म च स्मृतिकर्म च तस्य द्विविधरूपम्। सर्वेषां वेदकर्म सर्वाधिकं हितकरम्; अतः वेदकर्मैव कर्तव्यम्। वेदस्मृत्यभावे तृतीयं प्रमाणं पण्डितानां आचारः। ये ब्राह्मणाः नित्यं अन्तःशुद्ध्युक्ताः त एव पण्डिताः कथ्यन्ते। तैः धर्मः धर्मात्मभिः अभिहितः; अन्यैः न—एषा बुद्धिः। एकात् ब्रह्मविद्या उत्पद्यते, तथा धर्मविद्या अपि एकात्। धर्मशास्त्रं पुराणं च ब्रह्मविद्यायाः परमं प्रमाणम्। अतः द्विजः धर्मे च पुराणे च श्रद्धां कर्तव्यम्। अथ द्विजातीनां परं धर्मं जीविकाविधानं च शृणु। व्यावसायः कृषिः व्यापारः च—एतेषु स्वयमेव न प्रवर्तते। आपत्काले एते ज्ञेयाः; पूर्वोक्ताः मुख्याः। व्यावसायः क्रूरः पापमयः; अतः तं त्यजेत्। अतः द्विजः कष्टे कषत्रियजीविकां अनुवर्तेत। ब्राह्मणः कृषिकर्म कदापि न कुर्यात्। ये तृप्ताः तस्य दोषं अपाकरोन्ति—अत्र नास्ति संशयः। ब्राह्मणाय केवलं त्रिंशांशं कृषित्वा, पापं न भवति। कृषिकर्ता दोषेन न संबद्धः—एषा निःसंदेहः। अन्याः जीविकाः बहवः—विद्यया, शिल्पेन, इत्यादि। महर्षिभिः शीलनं लोचनं च द्वे जीविके कथ्येते। अनापृच्छितं भोजनं अमृतवत्; याचितं मृतवत्। त्रिदिनं वा, एकदिवसं वा भवेत्। धर्मेन अन्यान् अतिक्रान्तः स विजयी श्रेष्ठः। द्वाभ्याम् एकः; चतुर्थः ब्रह्मसत्रे जीवति। षण्मासान्ते शुद्धाहुतिं नित्यं दद्यात्। ब्राह्मणजीविका सदा सरलाः, न कपटाः, शुद्धाः अनुवर्तनीया। अथवा शुद्धात्मनः संयतस्य याचेत्, स्वयम् तृप्तिं न कुर्यात्। देवपितृकार्यं कृत्वा, श्वपचयोनि न प्राप्नोति। धर्मविरोधः नास्ति यत्र, तत्र ब्राह्मणस्य कामः अनुमतः; अन्यत्र न। अतः वित्तं लब्ध्वा दद्यात्, आहुतीः दद्यात्, यज्ञं च कुर्यात्। एषः धर्मः पूर्वं ब्रह्मणा ब्रह्मवादिभ्यः ऋषिभ्यः उक्तः। तस्य 'दान' इति घोषणा, या भोगमोक्षफलप्रदा। सा एव श्रेयः धनं मन्मि; अन्यत् केनापि रक्षितम्। चतुर्थं शुद्धं सर्वदानानां परमं कथ्यते। अतः ब्राह्मणाय सदा फलनिरपेक्षं दानं दद्यात्। यत् दानं कारणविशिष्टं, तद् धर्मात्मभिः कृतम्। यत् दानं प्रयोजनकाम्यं, तद् धर्मचिन्तकैः ऋषिभिः उक्तम्। धर्मयुक्तचित्तेन कृतं दानं शुद्धं शुभं च भवति। एवं धर्मस्य स्वरूपं, जीविकाविधानं, दानस्य महत्त्वं च, शास्त्रानुसारं ब्रह्मवादिभिः ऋषिभिः उपदिष्टम्।