यः दीर्घायुः कामयते स नूतनधान्यं मद्यं मांसं च न भुञ्जीत। ये नूतनधान्यं वा मांसं लोभन्ते, त एव केवलं स्वजीवनस्य पोषणं इच्छन्ति। सदा तु अष्टकासमये तथा अन्वष्टकासमये अपि पितृभ्यः सम्मानं कर्तव्यं। त्रिषु वर्गेषु, गार्हस्थ्याश्रमे स्थितः यदि यज्ञं न करोति, स बहूनि नरकानि गच्छति—कुम्भीपाकं, वैतरणीं, तथा तिक्ष्णपत्रवनं। हे ब्राह्मणाः, स चाण्डालकुले वा शूद्रयोनि वा जायते। यः अग्निं स्थापयित्वा शुद्धचित्तः सर्वोच्चं भगवानं पूजयेत्, तस्माद् सदा अग्निहोत्रयज्ञेन शाश्वतम् ईश्वरं पूजयेत्। मूढः तेन सह न वक्तव्यम्, नास्तिकेन तु किमपि न भाषितव्यम्। यः अधिकं वेद, स सोमपानाय योग्यः। सोमेन सोमलोकनाथं देवमाहं पूजयेत्। यदि समः भवति, तदा सोमेन सर्वोच्चं पूजयेत्। धर्मः मोक्षाय प्रत्यक्षः, वेदकर्म च स्मृतिकर्म तस्य द्विविधं रूपम्। सर्वेषां मध्ये वेदकर्म फलप्रदतम्; अतः वेदकर्मैव कर्तव्यम्। यदि वेदः स्मृतिः च न विद्येते, तदा पण्डितानां आचारः तृतीयः प्रमाणम्। ये ब्राह्मणाः सदा अन्तःशुद्धिसम्पन्नाः, त एव पण्डिताः कथ्यन्ते। धर्मः तैः सत्पुरुषैः एव निर्दिष्टः, अन्यैः न; एषा बुद्धिः। एकात् ब्रह्मविद्या जायते, एकात् धर्मविद्या अपि। धर्मशास्त्रं च पुराणं ब्रह्मविद्यायाः परमं प्रमाणम्। अतः द्विजः धर्मे च पुराणे च श्रद्धां कुर्यात्। अधुनापि श्रुणु, द्विजातीनां परमं धर्मं जीविकाविधानं च। व्यावहारिकवृत्तिः—वृणनं कृषिः व्यापारः च—स्वयमेव न कर्तव्यम्। एते आपद्व्यवहाराः ज्ञेयाः, पूर्वोक्ताः तु मुख्याः। वृणनं कठोरं पापमयम्; अतः तद् वर्जयेत्। आपदि तु द्विजः क्षत्रियवृत्तिं अनुवर्तेत्। ब्राह्मणः कृषिकर्म न कuryāt्। ये तृप्ताः तस्य दोषं हन्ति, नात्र संशयः। ब्राह्मणानां तु त्रिंशांशं केवलं कृतं कृषिकर्म न दोषजनकं। कृषिकर्ता दोषेन न संबद्धः—नात्र संशयः। अन्याः जीविकाः बहवः—विद्या शिल्पं च। gleaning च picking इति द्वे जीविके महर्षिभिः वर्णिते। अप्रार्थितं अन्नं अमृतवत्, याचितं मृतवत्। त्रिदिनं वा, आगामिदिनं वा। यः धर्मे अन्यान् अतिक्रामति, स जगज्जयिनां श्रेष्ठः। द्वाभ्यां एकः, चतुर्थः ब्रह्मसत्रवृत्त्या जीवति। षड्वर्षान्ते शुद्धाहुतिं सदा दातव्यम्। ब्राह्मणस्य सरलं, निष्कपटं, शुद्धं जीविकाविधानं अनुवर्तव्यम्। अथवा, शुद्धात्मनः संयतस्य जनस्य याचितं अन्नं स्वीकरणीयम्, स्वयम् तृप्तिः न कर्तव्या। देवपितृयज्ञं कृत्वा, श्वकुले न जायते। एवं धर्मस्य, जीविकायाः, यज्ञस्य च महत्त्वं ब्राह्मणैः सदा श्रद्धया अनुवर्तव्यम्।