कुरुप्रसिद्धेः पुराणे द्वितीयस्कन्धस्य द्वाविंशतितमस्याध्यायस्य श्लोकानुसारं पितृयज्ञस्य विधानं प्रवक्ष्यामि। तत्र विविधाः धान्यजातयः तिलाः च, तथा विविधाः शर्कराविधयः उपयुज्यन्ते। फलमूलानि च पेयानि च विना अन्यैः पदार्थैः उपयोजनीयानि। पादेन तु खाद्यं न स्पृश्यं, न च कम्पनीयम्। यत्र भाषमाणेन अन्नं पच्यते, तत्र यातुधानाः तदन्नं हरन्ति। तत्रैव पितरः तद्रूपेण क्षुधिताः आगच्छन्ति। लोहमये पात्रे न दातव्यम्, न च श्रद्धाहीनतया। यद् दत्तं भवति, तद् अक्षय्यं स्यात्, विशेषतः शस्त्रेण दत्ते। यः हविर्भुंक्ते, यजमानः च, उभौ घोरं नरकं गच्छतः। याचकः, दापकः च, दाता च, सर्वे भीषणान् नरकान् यान्ति। यावत् हविस्-गुणाः न कीर्त्यन्ते, तावत् एव पितरः भुञ्जते। अज्ञः जनः, सर्वैः निरीयमानः, पंक्तौ अन्नं गृह्णन् पापं आप्नोति। मांसं न निषेधेत, न च परस्य अन्नं पश्येत्। एवं कृत्वा, मरणानन्तरं, पशुत्वं प्राप्नोति, एकविंशतिःवारं। इतिवृत्तानि, पुराणानि, शुभानि पितृकर्माणि च अवश्यं पठनीयानि। तत्र, “सन्तुष्टा वा?” इति पृच्छित्वा, सन्तुष्टेभ्यः अन्नं दातव्यम्। ततः, ब्राह्मणाः अविलम्ब्य वदन्ति—“एष ते हविः अस्तु” इति। ब्राह्मणैः यथोक्तं, तदनुज्ञया एव कार्यं कर्तव्यम्। ततः, “कृतम् अस्तु” वा “देवता अनुगृह्णन्तु” इति वक्तव्यम्। दक्षिणदिशं प्रेक्ष्य, उत्तमान् पितॄन् चिन्तयेत्। “नः श्रद्धा मा व्यगमद्, नः हविः बहु स्यात्” इति शपथं कुर्यात्। पश्चात्, पुत्रकामया पत्नी मध्यभागं खादेत्। ततः, यजमानः स्वपत्नीभिः सह शेषं खादेत्। तस्मिन् रात्रौ dampatī ब्रह्मचर्यं आचरतः। यदि नियमं लङ्घयेत्, सः महतीं नरकां गत्वा पुनः कीटकत्वं प्राप्नोति। तस्मिन् दिने न पाठः, न यात्रा, न च कर्तृत्वं वा भोक्तृत्वं आचरितव्यम्। एवं कृत्वा, ते महान् पापिनां तुल्यं अनेकान् नरकान् प्राप्नुवन्ति। यः तत्त्ववित्, सः सदा वैराग्येण व्यवहरेत्। एवं हविः अग्नौ सम्यक् विधाय, पिण्डदानं यथाविधि स्थापयेत्। सर्वदोषविनिर्मुक्तं पदं योगिनां नित्यं वर्तते। तेनैव, सनातनः भगवान् सम्यक् पूज्यते। अथवा, स्नात्वा एकाग्रचित्तः तिलोदकं पितृभ्यः दद्यात्। केचन वदन्ति, तेषां पितरः एव तदर्थं दद्यात्। मृतस्य बन्धवे एव दातव्यम्, न अन्यस्मै। शास्त्रेषु श्रूयते, जीवतः अन्यं लंघ्य न दातव्यम्। नियुक्तजन्मा चेत्, सः वेदभागस्य अर्धं गृह्णीयात्। पिण्डदानं जन्मदात्रे दातव्यम्, अन्यथा क्षेत्रिणे। तत्र, एकस्मिन्नेव जन्मदातारं, ततः क्षेत्रिणं कीर्तयेत्। यदि अशुचिः, क्षीणः, वा इच्छति, सः पुनः काम्यया कर्म कुर्यात्। सर्वं देवकार्यमिव कर्तव्यम्; तिलकर्म बर्हिणा समाचरेत्। “शुभाननाः पितरः प्रीयन्ताम्” इति जपेत्। एतद्विधिना पितृयज्ञः विधिपूर्वकं सम्पद्यते।