सदा सुमधुरं हितं च वचनं प्रयुञ्जीत; स्निग्धया वाणीया सदा व्यवहारः कार्यः। तैलाभ्यङ्गनं, व्यजनधारणं, पादत्राणस्य वहनं, छत्रधारणं च यथायोग्यं सेवकः समाचरेत्। परपीडनं, परनिन्दां च सविशेषं परिहरेत्। यथालाभं एव संग्रहणीयं, प्रतिदिनं भिक्षाटनं चाचरेत्। नृत्यदर्शनं सर्वथा वर्जनीयम्, गीतादिषु चासक्तिर्न कर्तव्या। अपवित्राभिः स्त्रीभिः, नीचजैः च जनैः गोप्यं संवादं न कुर्यात्। मल्लयुद्धं, स्नानं वा क्रीडार्थं न कर्तव्यम्। मोहात् वा लोभात् वा परित्यक्तं वस्तु स्वीकुर्वन्, तस्य पतनं भवति। यस्मात् ज्ञानेन लाभं प्राप्नोति, तं कदाचित् न हिंस्यात्। मनुना अपथगंते त्यागः निर्दिष्टः। आचार्येण त्यक्तः स्वगुरून् न नमेत्। निषिद्धः अपि, हितोपदेशे अपि, अधर्मं नाचरेत्। आचार्यस्य पुत्रेषु, दारेषु, स्वजनसु च, शिक्षयन् आचार्यपुत्रः आचार्यवत् पूजनीयः। आचार्यपुत्रस्य पादप्रक्षालनं न कर्तव्यम्। भिन्नवर्णान् उत्थाय प्रणिपातेन सन्मानयेत्। आचार्यपत्नीं कृते कार्ये, केशविन्यासे च, न प्रवर्तेत्। तस्या भूमिं स्पृष्ट्वा, “अहं ते दासः” इति वदन्, सदा नमस्कुर्यात्। आचार्यपत्नीषु सदाचारिणां आचरणं स्मरेत्। सर्वाः आचार्यपत्नीः मुख्यया सह समं पूजनीयाः। यात्रातः प्रत्यागच्छन्, सम्बन्धिन्यः स्त्रियः सन्मानयेत्। मातरं यथा, तासु आचारं कुर्यात्, माता हि ताभ्यः श्रेष्ठा। प्रतिदिनं वेदं, धर्मं, पुराणाङ्गानि च शिक्षयेत्। आचार्यः शिष्यस्य पापानि नाशयति। यदि अन्नं, वित्तं, स्वर्गं च दातुं समर्थः, दश शिष्याः धर्मेण शिक्षनीयाः। तेषु ब्राह्मणानां ज्ञानदानं, अन्येषां पूर्वोक्तवत्। “अधीयताम्,” “विश्राम्यताम्” इति च वदन्, मार्गदर्शनं कुर्यात्। त्रिभिः प्राणैः शुद्धः सन्, ततः “ॐ” इति पदं उच्चारयेत्। ब्रह्मणि प्रपत्तिं कृत्वा प्रतिदिनं अध्ययनं कुर्यात्। प्रतिदिनं अध्ययनं कर्तव्यम्; अन्यथा ब्राह्मण्यात् पतति। ते तं तुष्टाः सन्तः सदा कामैः तर्पयन्ति। सः च प्रतिदिनं संयुक्तपाठे घृताहुत्या तान् तर्पयति। देवांश्च मांसबलिदानेन, धर्माङ्गपुराणपाठेन च तर्पयेत्। गायत्रीं च वनं गत्वा, एकचित्तः जपेत्। सदा गायत्रीजपः कार्यः, स एव जपयज्ञः कथ्यते। एकस्मिन्पार्श्वे चत्वारः वेदाः, अपरस्मिन् केवलं गायत्री। ततः सावित्रीं एकचित्तया श्रद्धया च जपेत्। तिस्रः महाव्याहृतयः सर्वदोषनाशिनीः। सत्त्वं, रजः, तमः—एता एव व्याहृतयः क्रमशः स्मृताः। एष मन्त्रः महायोगः, सर्वसारसारभूतः इति निर्दिष्टः।