देवकार्येषु चान्येषु यज्ञादिषु नियमाः केचन न प्रवर्तन्ते। वैश्यं संप्रेक्ष्य तस्य श्रियं कामयेत, शूद्रं दृष्ट्वा तस्य आरोग्यं शंसयेत। पुरुषेषु जात्यनुजेष्ठः पितृव्यश्च आचार्यत्वेन संमतौ। स्त्रीणां मध्ये श्वश्रूः पितामही ज्येष्ठा धात्री च आचार्यत्वेन गण्यन्ते। एतान् मनसा वाचा कायेन च अनुसेवेत। तैः सह नोपविशेत, न स्वार्थाय विवादं कुर्यात्। आचार्यद्वेषी च अन्यगुणसम्पन्नोऽपि पतति। तेषु प्रथमास्त्रयः श्रेष्ठाः, तेषु माता सर्वतोऽधिकं पूज्या। ज्येष्ठभ्राता पतिश्च—एते पञ्च गुरवः कथिताः। एते पञ्च धनकामेन विशेषेण पूजनीयाः। पुत्रः सर्वं परित्यज्य तेषां सेवायां प्रवर्तेत। एवं सेवमानः पुत्रः सर्वधर्मान् आप्नोति। न च तेषां कृतं प्रतिदातुं शक्यम्, न केनचित् प्रकारेण। तेषां अनुमतिं विना अन्यं किमपि कर्म नाचरेत्। एष धर्मस्य सारः प्रोक्तः, यः मृत्योरनन्तफलप्रदः। शिष्यः ज्ञानस्य फलं भुङ्क्ते, मृत्युनन्तरं स्वर्गं प्राप्नोति। आचार्यद्वेषतः तु स पापं प्राप्य घोरं नरकम् आप्नोति। अस्मिन्लोके दातुः कीर्तिः लाभः चोपकृत्य संजायते। ततो मनुः तेभ्यः तान् अक्षय्यलोकान् न्यगृह्णात्। कनिष्ठः तेषां समीपे ‘अत्रास्मि’ इति उत्थाय वदेत्। धर्मज्ञः तं ‘भो भगवन्’ इति संबोधयेत्। ब्राह्मणः सदा विनयपूर्वकं तं संबोधयेत्, धनकामाः क्षत्रियादयः अपि तथैव। ज्ञानकर्मगुणसम्पन्नाः, बहुशास्त्रविदः अपि सन्तः, स्वजातीयेषु एव अभिवादनं कुर्वन्ति। स्त्रीणां पतिः एव आचार्यः, यत्र सन् तत्र स एव गुरुर्भवति। पञ्च मानस्थानि उक्तानि, पूर्वं पूर्वं श्रेष्ठतरं। यत्र कुत्रापि तान् दृष्ट्वा, दशमस्थं प्राप्तः शूद्रः अपि पूज्यः। वृद्धे, भारार्ते, रोगिणि, दुर्बले च—एतेषु आदरः कार्यः। आचार्यस्य निवेदनं कृत्वा, वाक्संयमेन, तस्य अनुमत्यैव भुञ्जीत। क्षत्रियः मध्ये सभायाः तिष्ठेत्, वैश्यः सभायाः उपरि। प्रथमं तु तान्निन्दकान् विहाय, अन्येषु एव गृहेषु भिक्षां याचेत। पतितादिभ्यः भिक्षायाः नियमः न प्रवर्तते। शिष्यः प्रतिदिनं यत्नेन शुद्ध्या च गृहेभ्यः भिक्षां समाचरेत्। यदि न लभेत, पूर्वगृहान् क्रमशः परिहरेत्। वाक्संयमं कृत्वा, सर्वदिक् नावलोकयन्, सदा यत्नेन, वाक्संयमेन, अव distracted-चित्तेन च भुञ्जीत। भिक्षया व्रतानां जीविका उपवाससमाना इति कथ्यते। दृष्ट्वा हृष्टः सन्तुष्टः सदा अनुमोदनं कुर्यात्। तस्मात् अशुचिं लोकद्विष्टं च वर्जयेत्। सदा उत्तरदिशं प्रति न भुञ्जीत, एष धर्मस्य सनातनः नियमः।