कूर्मपुराणम्

नमः पुरुषाय, सनातनाय, शाश्वताय, जयिने च। हिरण्यगर्भाय, सृष्टिकर्त्रे, परात्मने पुनः पुनर् नमः। नारायणाय, दिव्याय, सुरार्चिताय च नमः। सर्वभूतात्मने, अव्ययाय, पुनः पुनः प्रणमामि। बोधाय, शुद्धाय, विज्ञानमूर्तये नमः। अनन्ताय, अप्रमेयाय, कारणाय, करणाय च नमः। मूलप्रकृतये, मायामयस्वरूपिणे च नमः। योगेन लभ्याय, सकार्षणाय पुनः प्रणमामि। सिद्धाय, पूज्याय, गुणत्रयविभागिने नमः। निराकाररूपिणे, साकाररूपिणे, माधवाय च पुनः पुनः नमः। त्वं हि जगतः पाता, त्राता, शरणं, परमं लक्ष्यं च असि। एवं स्तूयमानः भगवान् वराहरूपेण तेषां कृपां दत्तवान्। स भगवान् प्रजापतिः स्वचित्ते तद्रूपं संकल्प्य मोचयामास। तस्य महती काये पृथिवी न निमज्जति। सः सर्वं प्राक्प्रलये दग्धं दृष्ट्वा सृष्टौ मनः निवेशयामास। ततः सृष्टिः अभवत्, अचेतना, तमसा पूर्णा। अज्ञानं पञ्चविधं महात्मनः समुत्पन्नम्। तं तमसा आवृतं बीजं जगता आच्छादितम्। एषां प्रमुखवृक्षा इति कथ्यन्ते, सा च मुख्यसृष्टिः इति मन्यते। तस्य चिन्तनात् तिर्यक्स्रोतसां सृष्टिः अभवत्। गवां चान्येषां, याः प्रसिद्धाः, ते भ्रम्यन्तः पन्थानमपश्यम्, द्विजश्रेष्ठ। ऊर्ध्वस्रोतसां सृष्टिः दिव्या इति प्रोक्ता, सा सत्त्वगुणलक्षणा। स्वभावेन अन्तर्बहिश्च दीप्ताः, ते देवतासंज्ञकाः। ततः अव्यक्तात् अपि क्रियावती अधःस्रोतसां सृष्टिः अभवत्। मनुष्याः, सत्त्वसम्पन्नाः, तीव्रदुःखपीडिताः, तत्र वर्ण्यन्ते। तस्य चिन्तनात् भूतादिसृष्टिः अभवत्। एवं, द्विजश्रेष्ठ, एता पंच सृष्टयः कीर्तिताः। द्वितीया सूक्ष्मभूतसंभवा, भौतिकी सृष्टिः इति विख्याता। एवं, अज्ञानपूर्विका, स्वाभाविकी सृष्टिः उत्पन्ना। तिर्यक्स्रोतसां सृष्टिः, विविधयोनिः, पञ्चमी इति स्मृता। ततोऽधःस्रोतसां सृष्टिः, या मानव्या, सप्तमी इति कथ्यते। नवमी तु कौमार्याः सृष्टिः, एता स्वाभाविक्यः विकृतयः च सृष्टयः। मुने, मुख्यादिसृष्टयः, पूर्वमेव बुद्धिपूर्वका भवन्ति। भगवान् पूर्वं ऋभून् सनत्कुमारं च सृष्टवान्। तेषां मनः भगवति एव निबद्धम्, सृष्टौ न प्रवृत्तम्। तत्क्षणात् परमस्रष्टुः मायया तैः मोहिता अभवन्। नारायणः महायोगी योगिनां चित्तेषु रमते। स भगवान्, तपश्चरन् अपि, किञ्चित् न प्राप्नोत्। ततः कोपाविष्टयोः नेत्रयोः बाष्पबिन्दवः अपतन्। ताभ्यां महादेवः उत्पन्नः, शरण्यः, नीलरक्तवर्णः।