कूर्मपुराणम्

भगवान् स्वयमेव तत्र भक्तजनान् प्रति एवमुक्तवान्—"मम वचनेन सर्वे भक्तान् यथायोग्यं शिक्षयन्तु। एषा परमा शिक्षाऽद्वैतदृष्टिषु, येषां नान्यत्वबुद्धिः, तेषु दातव्या। शान्ताः सर्वभूतात्मभावनिष्ठाः चाक्षरशब्दाभिधानाः च, त एव एतद् ज्ञानं लभन्ते। ये मां न पश्यन्ति तत्त्वतः, ते पुनः पुनर्जन्मन्येव पतन्ति। यस्तु एकत्वदर्शी, स पुनर्जन्म न प्राप्नोति। स मां केवलं पश्यति, तद्वद् मां पूजयति। ये तु न तथा, ते घोरनरकं यान्ति; तेषु अहं न तिष्ठामि। अहं श्वपचमपि मोचयामि, न तु यः नारायणं निन्दति। स पूजनीयः, वन्दनीयश्च; तेन मम परमसन्तोषः सिध्यति।" एवं स भगवान् सर्वेषां पश्यताम् अदृश्योऽभवत्। योगिनः सर्वमपि त्यक्त्वा परमं देहम् प्राप्तवन्तः। त एव महेशस्य तदज्ञानं प्रत्यक्षं प्राप्तवन्तः, येन संसारनाशः जायते। ततो महर्षयः, "एतत् धर्मात्मसु शिष्यासु देशितव्यम्," इत्युक्तवन्तः। विशेषतः ब्राह्मणाय दिव्यं ज्ञानं दातव्यम्। ततः महायोगी नारायणः स्वयमेव अदृश्योऽभवत्। सर्वाणि भूतानि, तत्त्वानि च, स्वस्थानानि जग्मुः नारायणसहितानि। स एव सत्या व्रताय तद् दिव्यं ज्ञानं दत्तवान्। प्रजापतिः पुलहः गौतमाय तत् प्रायच्छत्। कपिलः जैगिषव्याय, पञ्चशिखाय च, तद् अदात्। तस्मात् वाल्मीकि तद् परं ज्ञानं प्राप्तवान्। वामदेवः महायोगी, स एव पिनाकधारी रुद्रः, स्वयमेव अर्जुनाय एषां परमां शिक्षां दत्तवान्। ततो मम गिरीशे भक्तिरत्यन्तं दृढा जाता। भूतनाथे, गिरीशे, स्थाणौ, देवदेवे, त्रिशूलधारे शरणं गच्छत। सर्वे यूयं भार्यापुत्रसहिताः शिवे शरणं कुरुत। महादेवं गोपतिं भस्माङ्गरागिणं पूजयध्वम्। ते सर्वे स्थाणुं नित्यं नमस्कृतवन्तः, सत्यवत्याः पुत्रं व्यासं च। ते हृषीकेशं सर्वलोकमहेश्वरं प्रत्यक्षं नत्वा। तदा सा भक्तिरुत्पन्ना या सुराणामप्यदुराप्या। येन मोक्षकामैः स भगवान् भगवाञ्छिवः पूज्यते। एवं लोकसंरक्षणं धर्मसञ्चयश्च, यद् अमृतमन्थने पूर्वं मुनिभिः शक्रेण च पृष्टम्। कृष्णः सुस्थितचित्तः तन्मुनिभिरुक्तं वचनं व्याहरत्। सनत्कुमारादिभिः श्रेष्ठैर्मुनिभिः सर्वपापविमुक्तिः सिध्यति। यः कश्चिदेतदर्थं चिन्तयति, स परं पदं प्राप्नोति। सर्वपापविनिर्मुक्तः स ब्रह्मलोकसम्पूज्यः भवति। ब्राह्मणैः विशेषतः एतत् श्रोतव्यं मननीयञ्च सदा। ब्राह्मणानां कर्ममार्गः परं फलप्रदः। पुरा मनुः प्रजापतिः शृण्वद्भ्यः मुनिभ्यः इदं व्याहरत्। "यूयं समाहितचित्ताः, मम वचः शृणुत," इति।