कूर्मपुराणम्

एकः सन्, मनसा चात्मना च निगृहीतः, परमं पदमधिगच्छति। स एव च भगवतः प्रसादेन तद् परमं पदमाप्नोति। भगवान् तस्य परमविद्यां ददाति, येन बन्धनात् विमुच्यते। तस्यैव जन्मनि ज्ञानमवाप्य, शुभं पदमधिगच्छति। भगवतः प्रसादेन सर्वे संसारं तरन्ति, द्विजश्रेष्ठ। अतः, हे द्विज, मोक्षार्थं धर्मे सदा स्थितव्यम्। एषा विद्या धर्मिष्ठे, भक्ते, ब्रह्मचारीणि च देया। तदा स भगवान् निरञ्जनः नारायणः उपविष्टोऽभाषत। एषा शुभा शिक्षा त्वया शान्तचित्तशिष्यार्थं देया। सर्वेषां भक्तानां द्विजानां हिताय, हे द्विजोत्तम। मम वचनेन सर्वे भक्तान् शिक्षयिष्यन्ति। एषा परमा विद्या तेषां देया, येषां नान्यत्वबुद्धिः। शान्ताः, सर्वभूतात्मभावस्थाः, अक्षराख्याः। ये मां न पश्यन्ति, ते पुनः पुनर्जन्मनि जायन्ते। एकत्वदर्शिनः पुनर्जन्म न यान्ति। मां केवलं पश्यन्ति, तेनैव विधिना मां पूजयन्ति। ये तु निन्दन्ति, ते घोरनरकं यान्ति; अहं तेषु न वसामि। अहं श्वपाकमपि मोचयेयं, न तु नारायणनिन्दकम्। स पूजनीयः, नमनीयश्च, यतो मम प्रीतिः स्यात्। एतस्मिन्नन्तरे स भगवान् तेषां साक्षात् पश्यतां तिरोऽभवत्। योगिनः सर्वं सन्न्यस्य, परमं शरीरमवापुः। तैः साक्षात् महेशस्य सा विद्या लब्धा, या संसारनाशिनी। हे महर्षयः, एषा विद्या धर्मिष्ठशिष्येभ्यः देया। दिव्या विद्या विशेषतः ब्राह्मणाय देया। ततः महायोगी नारायणः स्वयम् अपि तिरोऽभूत्। भूतानि च तत्त्वानि च स्वस्वस्थानानि जग्मुः, नारायणसहितानि। तेनैव दिव्या विद्या सत्यव्रताय दत्ता। ततः प्रजापतिः पुलहः गौतमाय ददौ। कपिलः जैगिष्यव्याय तथा पञ्चशिखाय च ददौ। तस्मात् वाल्मीकिः तां परमां विद्यां प्राप। वामदेवो महायोगी स एव पिनाकपाणिरुद्रः। स एव साक्षात् अर्जुनाय तां परां शिक्षां ददौ। ततो मम गिरिशे भक्तिः विशेषतः सञ्जाता। भूतेशं, गिरिशं, स्थाणुं, देवदेवं, त्रिशूलधारिणं शरणं गच्छत। सर्वे यूयं भार्यापुत्रैः सह शिवं शरणं यान्तु। महादेवं, पशुपतिं, भस्माङ्गरागिनं पूजयध्वम्। ते स्थाणुं नित्यं, सत्यवत्याः पुत्रं व्यासं च प्रणेमुः। ते हृषीकेशं, सर्वलोकमहेश्वरं, साक्षात् प्रणेमुः। इयं सा भक्तिरीयते, या देवैरपि दुर्लभा। येन तं भगवन्तं प्रभुं मोक्षकामैः पूज्यते।