कूर्मपुराणम्

पुण्ये देशे, नदीतीरे वा, देवालये च, योगी मयि भक्त्या सदा योगेन युञ्जीत। स योगी, एकाग्रचित्तः, गुरुमा​म् च मयि च युञ्जीत। स नासाग्रदृष्ट्या, अर्धोन्मीलितलोचनः, स्वात्मनि स्थितं परमेश्वरं चिन्तयेत्। धर्ममूलात् उत्पन्नं ज्ञानस्य दीप्तं काण्डं चिन्तयेत्। पद्ममध्ये परमं सुवर्णमयमन्तःकरणं चिन्तयेत्। ओंकारेण व्यक्तं, रश्मिजालेन पूर्णं, अव्यक्तं चिन्तयेत्। तस्मिन्न् तेजसि स्वात्मानं तदभावेन स्थापयेत्। ततः सर्वगतः सन्, किंचिदपि न चिन्तयेत्। पूर्वोक्तं हृदयस्थं परमं पद्मं चिन्तयित्वा, तस्य मध्ये पञ्चविंशं पुरुषं दीपशिखासमं चिन्तयेत्। ओंकारेण प्रकाशितं नित्यं शिवं अक्षरं तत्त्वं चिन्तयेत्। तस्मिन्नन्तः परमं तत्त्वं शुद्धात्माधिष्ठानं चिन्तयेत्। सर्वतत्त्वानि विशुद्ध्य, punarapi ओंकारेण वा अन्यथा, तेनैव ज्ञानाम्भसा स्वशरीरं प्लावयेत्। आत्मनि परमं तेजः स्वरूपेण स्थितं ईश्वरं चिन्तयेत्। एष वेदान्तसारः, शास्त्रेण सर्वाश्रमातीतः घोषितः। द्विजानां वेदविद्यायाम् अधीतये स उपदिष्टः। सन्तोषः, सत्यं, श्रद्धा च विशेषतः व्रतानां अङ्गानि। तस्मात्, आत्मगुणैः युक्तः मम व्रतधारणाय योग्यः। अनेके योगेन विशुद्धाः मम पदं प्राप्ताः। तस्मात्, योगेन ज्ञानयोगेन मां परमेश्वरं पूजयेत्। बुद्धिसंयुक्तचित्तः, निर्मलहृदयः, मां सदा पूजयेत्। स मया सह योगं प्राप्नोति; एष मया रहस्यं उक्तम्। यो मम भक्तः, निरममः, निरहङ्कारः, स मे प्रियः। यस्य मनः बुद्धिः मयि समर्पिते, स मम भक्तः प्रियः। यो हर्षक्रोधभयचापलरहितः, स मे प्रियः। सर्वारम्भपरित्यागी भक्तिमान् मे प्रियः। मम भक्तः, अनिकेतः, स्थिरमना मां प्राप्नोति। मम प्रसादात् स शाश्वतं परमं पदं प्राप्नोति। निराशः, निरममः, केवलं मयि शरणं गच्छेत्। स कर्मणि प्रवृत्तोऽपि न बद्ध्यते। केवलं कायिकं कर्म कुर्वन् तं पदं न प्राप्नोति। मम प्रसादार्थं कर्म कुर्वन् संसारबन्धनं नाशयति। मां परमेश्वरं विज्ञाय योगी मां प्राप्नोति। ये मां नित्यं कथयन्ति, ते मया सह योगं प्राप्नुवन्ति। ज्ञानदीपेन अहं सर्वतमः नाशयामि। ये च मयि नित्ययुक्ताः, तेषां योगक्षेमं वहामि। यद् फलं देवैः सहितं लभन्ते, तत् अन्तवत्त्वया ज्ञेयम्।