कूर्मपुराणम्

श्रूयतां, भगवतः महेश्वरस्य महिमा यथोक्तः। स एव पुरुषः, सत्यमयस्वरूपः, वेदवित्सु महादेव इति प्रसिद्धः। स एव बीजम्, स एव जगत्, स एवैकः देवः; स च ज्ञानवान्, ज्ञानिनां अपि परतः स्थितः। तं प्रति मुनयः पृच्छन्ति—"कथं भगवन्, त्वं विश्वरूपः?" स तु प्रत्याह—"अत्र कारणं माया, या आत्मनि प्रतिष्ठिता। तस्याः कारणात् अयं व्यक्तजगत् अव्यक्तात् अभवत्। अहमेव परं ब्रह्म, मत्तः अन्यत् किञ्चित् नास्ति। एकत्व-नेकत्वयोः दृष्टान्तः अयं निगद्यते। हे द्विजाः, अकारणमेव इदं, आत्मनि दोषो नास्ति। तस्मिन् स्वर्गे, अव्यक्ते, नित्ये, एके च प्रकाशते। मया संयोगेनैव नित्यं अनाद्यन्तमवस्थानं प्राप्यते। सा अवस्था नाद्यन्तमध्या, केवलं अविद्यया संयुता। तदेव अक्षरं परं ज्योतिः, तदेव विष्णोः परं धाम। तदेव सर्वं जगत्; तद्विज्ञाय मोक्षः लभ्यते। ब्रह्मानन्दं विज्ञाय पण्डितः किञ्चित् न भीतिर्भवति। ब्रह्मभावितः सदा आनन्दमयः; ब्रह्मभावितः आत्मनि एव रमते। तत्र गतः पुनर्न निवर्तते। तद् तेजोमयं विशुद्धं व्योमवत् धाम। स एव भगवान् ब्रह्म, परमसुखास्वादी। तेषामेव नित्यशान्तिः, न अन्येषाम्। भगवान् सर्वगतः; तस्मात् अन्यत् किञ्चित् न वाञ्छ्यते। एष रहस्यम् अतीव गोपनीयम्, योगिभिरपि दुर्लभम्। परमार्थः स्वयंज्योतिः परे व्योम्नि प्रतिष्ठितः। स गुणरहितः, शुद्धचेतन्यरूपः; तं पण्डिताः पश्यन्ति। तदेव परं ब्रह्म, लिङ्गमित्युपदिश्यते। तस्य ज्ञानं नास्ति, स हि सर्वज्ञः; अन्यद् सर्वम् अज्ञानम्, जगन्मायामयं हि। पण्डिताः वदन्ति—"स एव मम आत्मा" इति। एकमक्षरं तत्त्वं विज्ञाय परमं पदं प्राप्तवन्तः। भक्त्या मां पश्यन्ति ते, मम एव अंशा इति विज्ञेयाः। सा अवस्था नित्यसुखरूपा, अभेदात्मिका, सत्यमयी। स्वात्मनि स्थिताः, शान्ताः, परमव्यक्ते परमात्मनि। पण्डिताः निर्वाणं, ब्रह्मैक्यं, कैवल्यं च एकत्वेन जानन्ति। स एव ईश्वरः, महादेवः; तं विज्ञाय मोक्षः सुलभः। यद् नित्यं प्रकाशते, अचलम्, साक्षात् दृश्यते। ते तदचलं तत्त्वं पश्यन्ति, यः सः भगवान्। ये वेदार्थं निश्चितवन्तः, तदुपासते। स एव देवः शिवः प्रकाशते। एवं भगवतः स्वरूपं, ऐश्वर्यं च यथाशास्त्रं कथितम्।