कूर्मपुराणम्

तस्मिन्नेव महति गर्भे मम शक्त्या संवर्धितः महाब्रह्मा जातः। मम मायया मोहिताः ते मम पितरं न पश्यन्ति। तेषां तु परमकारणं माया, केवलं मां पितरं विदुः। यः तु धृतिमान् स सर्वेषु लोकेषु मोहं न आपद्यते। अहमेव प्रभुरस्मि, ओंकाररूपः, ब्रह्मा च प्रजापतिश्च। यः क्षरेषु अक्षरं पश्यति, स एव सच्छ्रष्टा दृश्यते। स आत्मनात्मानं न हिंस्यात्, तेन परमं पदं प्राप्नुयात्। यः प्रधनस्य प्रवृत्तिं वेद, स परब्रह्म समश्नुते। महेशस्य षडङ्गानि प्रकीर्तितानि। तेनैव बन्धनं तथा तदुपयोगः कथ्यते। महेशः पुरुषः सत्यस्वरूपः। स एव बीजं, स जगत्, स एको देवः। वेदवित् तमहं महादेवं इति आहुः। स विज्ञः सन् अपि विज्ञातॄन् अतिक्रामति। तेन पृष्टं—कथं भगवन् विश्वरूपः भवति? अत्र कारणं माया, सा आत्मन्यधिष्ठिता। तस्याः कारणात् इदं व्यक्तं जगत् अव्यक्तात् सम्प्रसूतम्। अहमेव परं ब्रह्म, मत्तः अन्यत् किञ्चिदपि नास्ति। एषा एकत्व-नानात्वदृष्टान्तः निर्दिष्टः। द्विजश्रेष्ठ, अकारणत्वं तत्रोक्तं, आत्मनि दोषोऽपि नास्ति। तत्र स्वर्गे, यदव्यक्तं नित्यं एकं, स्फुरति। केवलं मया संयोगेन अनाद्यन्तं नित्यं पदं प्राप्यते। तद् यत् न आदि न मध्यं, केवलं अज्ञानसंयुक्तम्। तत् अक्षरं परमज्योतिः विष्णोः परं धाम स्मृतम्। एतदेव सर्वं जगत्, तद्विज्ञाय विमुच्यते। ब्रह्मसुखं ज्ञात्वा पण्डितः किञ्चिदपि न बिभेति। यो ब्रह्मभावं प्राप्तः स नित्यं तुष्टः। यो ब्रह्मभावं प्राप्तः स आत्मनि रमते। तत्र गत्वा पुनर्न निवर्तते। तत् तेजस्वि शुद्धं व्योमवद् धाम। स एव भगवान् ब्रह्म, परमानन्दभुङ्। तेषां एव शाश्वतिः शान्तिः, न अन्येषां। प्रभुः सर्वगतः, तस्मात् अन्यत् किञ्चित् न वाञ्छ्यते। एषा विशेषतः गुह्यं रक्ष्यं, योगिभिः अपि सुदुर्लभम्। परमसत्त्यं स्वयंज्योतिः परं व्योम्नि प्रतिष्ठितम्। तद् निर्गुणं शुद्धचैतन्यं, पण्डिताः तद् पश्यन्ति। तद् लक्ष्यम् इति शास्त्रं ब्रूते, तद् परं ब्रह्म दृश्यते। तस्य ज्ञानं नास्ति, स सर्वस्य ज्ञाता। अन्यत् सर्वं अज्ञानं, जगत् मायामयं हि। तदेव मे आत्मा इति पण्डिताः प्रचक्षते।