कूर्मपुराणम्

अहमेव सर्वस्याधारः, अमृतस्य च निधानं। स्वस्वरूपसमुद्भूतं ब्रह्मरूपं धारयन्, मयि स्थित्वा अहं ब्रह्मा भवामि। ततः अनन्तः नारायणः, विश्वेश्वरः, समस्तसृष्टिं व्याप्य स्थितः सञ्जायामि। मम तामसी या शक्ति सा कालरूपेण रुद्रत्वं प्राप्नोति। भक्तियोगेन केचित् माम् आप्नुवन्ति, कर्मयोगेन अपरे। परं तु यः ज्ञानपूर्वकं मां नित्यं उपासते, स एव माम् आप्नोति, पुनर्निवृत्तिं न गच्छति। मय्येव विश्वं तिष्ठति, मया एव जगत् सञ्चालितं भवति। अहमेव इदं सर्वं प्रेरयामि; यः एतद् वेत्ति, स अमृतत्वं प्राप्नोति। कालः स्वयम् भगवाञ्छ्रीमान् योगमाहेश्वरः कर्ता इति कथ्यते। स एव योगेश्वरः, महादेवः, महेश्वरः। श्रीमान् ब्रह्मा, ब्रह्ममयः, विशुद्धः, स महान् इति प्रसिद्धः। स अचलयोगेन युक्तः — अस्य विषये न संशयः। यो योगी मयि नित्यं स्थितः, स एव तत्त्वदर्शी ज्ञेयः। शान्तचित्तः धर्मिष्ठाय वह्निपरिचारकाय दानं दातव्यं। एवं स्थिते, महेश्वरः परमदैवतस्वरूपं प्रकटयन् नृत्यं चकार। महादेवं निर्मलाकाशे नृत्यमानं विष्णुर्ददर्श। तं सर्वभूताधिपतिं दिवि नृत्यमानं दृष्टवन्तः। ऋषयः अपि तं विश्वेश्वरं नृत्यन्तं ददृशुः। तं प्रजापतिं नृत्यं समाप्तवन्तं अपि त एव दृष्टवन्तः। तं योगिनं तेजोमयं पश्यन्ति; स एव योगी दृश्यते। तं परमं रुद्रं मोक्षदं दिवि दृष्टवन्तः। सहस्रबाहुं, जटिलं, शशाङ्कमौलिं च तं अपश्यन्। दण्डधरं, त्रिनेत्रं, सूर्यचन्द्राग्निनेत्रं च। तीक्ष्णदंष्ट्रं, भीषणं, दशमिलियनसूर्यप्रभं तं अपश्यन्। तं देवम्, विश्वसृष्टारं, नृत्यमानं दृष्टवन्तः। प्रजापतिं, अधिपतिं, ज्योतिषां ज्योतिः, अव्ययं च। कालस्वरूपं, कालविनाशकं, देवदेवं, महेश्वरं। ज्ञानवैराग्यनिलयं, नित्यज्ञानयोगं च। इन्द्रेण, उपेन्द्रेण च पूजितं, महर्षिसंघैः सत्कृतं। योगिनां हृदये स्थितं, योगमायया आवृतं। ब्रह्मविदः तं भगवता संयुक्तं दृष्टवन्तः। ये ब्रह्मज्ञाननिष्ठाः, ते आत्मानं पूर्णममन्यन्त। महर्षयः अत्रिः, कपिलः, मरीचिः च, स्वजनान् पुनः अञ्जलिपुटैः नमस्कृत्य, कृताञ्जलयः, नम्रशीर्षाः, पूर्णानन्दसम्भृतचित्ताः, शुद्धं ब्रह्ममयं प्रचेतसं स्तोतुम् आरब्धवन्तः। स योगी, सर्वेषां श्रेष्ठः, परात्परः, ब्रह्ममयः, शुद्धः। विद्वांसः तं एव सर्वं इति वर्णयन्ति। स एव सर्वाणि वस्तूनि यथान्यायं ससर्ज।