कूर्मपुराणम्

भगवान् भक्तजनान् परमं सुखस्थानं, परमानन्दमिव, ददाति स्म। ये तु मयि कालयोगेन युक्ताः, ते मोक्षं प्राप्नुवन्ति, इति। आदौ ह्युक्तं—मम भक्तः कदापि न नश्यति। यः तं भक्त्या पूजयति, स एव मां सदा पूजयति। यश्च नियमेन मम दत्तिं करोति, स मया प्रियभक्त इति मन्ये। मया स्वात्मनः सम्भूतान् सर्वान् वेदान् स्थाप्य दत्तांश्च। धर्मरक्षकः अहं, वेदद्वेषिणां नाशकश्च। लोकस्य कारणं ह्यहमेव, तत्रापि लोकधर्मैः न स्पृश्ये। मम मायाशक्तिः विशिष्टा, या लोकान् मोहयति—मायावानहम्। योगिनां हृदये स्थित्वा, तया मायया मोहं नाशयामि। अहमेव सर्वस्य आधारः, अमृतस्य च निधानम्। स्वस्वरूपसम्भूतं ब्रह्मरूपं धारयन्, ब्रह्मा भवामि। ततः अनन्तरूपः नारायणः, विश्वेश्वरः, सर्वं विश्वं व्याप्नोमि। मम तामसीशक्तिः कालरूपेण रुद्रत्वेन प्रसिद्धा। केचित् भक्तियोगेन, अन्ये कर्मयोगेन माम् आप्नुवन्ति। यः तु ज्ञानयुक्तया सदा मां पूजयति, नान्यथा, स अपि मामेव प्राप्नोति, पुनर्न प्रतिवर्तते। सर्वं जगद् मय्येव स्थितम्; मया विश्वं सञ्चालितम्। अहमेवेदं जगत् प्रेरयामि; यः एतद् वेत्ति, अमृतत्वं स प्राप्नोति। कालः स्वयमेव भगवान् योगमाहेश्वरः कर्ता। स एव योगेश्वरः, महादेवः, महेश्वरः। भगवांश्च ब्रह्मा ब्रह्मस्वरूपः, शुद्धः, महत् इति कीर्त्यते। स निश्चलं योगेन युक्तः, अत्र न संशयः। यो योगी सदा मयि स्थितः, स एव तत्त्ववित् इति ज्ञेयम्। शान्तचित्तः सदा अग्निहोत्रधर्मिष्ठाय दानं दद्यात्। तदा महादेवः परं दैवीं स्थितिं दर्शयन् नृत्यति स्म। विष्णुना निर्मले दिवि महादेवः नृत्यमानः दृष्टः। ते च तं सर्वभूतनाथं दिवि अपश्यन्। मुनयः अपि तं विश्वेश्वरं नृत्यन्तं पश्यन्ति स्म। पश्चात् तं भूतनाथं नृत्यं समाप्तवन्तं अपश्यन्। ते तम् तेजस्विनं, योगिनं, प्रकाशरूपेण पश्यन्ति स्म। दिवि तं परमं रुद्रं मोक्षदं अपश्यन्। सहस्रबाहुं, जटाजूटमण्डितं, शशिशेखरं च। दण्डपाणिं, त्रिनेत्रं, सूर्यचन्द्राग्निनयनं च। विकटदंष्ट्रं, भीषणं, दशकोटिसूर्यसमप्रभं। सृष्टिकर्तारं देवम्, नृत्यन्तं अपश्यन्। स प्रजापतिः, ईश्वरः, ज्योतिषां ज्योतिः, अव्ययः। कालस्वरूपः, कालसंहारकः, देवदेवः, महेश्वरः। ज्ञानवैराग्यनिलयः, नित्यज्ञानयोगः। इन्द्रेणोपेन्द्रेण च पूजितः, महर्षिगणैः च नमस्कृतः।