तदा महर्षयः परमेष्ठिनं प्रार्थयन्ति स्म—“स्वयं स्वेन रूपेण आत्मानं अस्माकं प्रकटय, हे महायोगिन्।” योगसिद्धिं दर्शयन्, नन्दिवाहनं महेश्वरं दृष्ट्वा, स्वकार्यं सम्पाद्य, आत्मानं यथार्थतः विज्ञातुमर्हसि। मम सन्निधौ एव भगवता सम्यग्वचनं कर्तव्यम्। ततः सनत्कुमारादयः महेश्वरं पृष्टवन्तः। तस्मिन् काले, दिव्यं किञ्चिदद्भुतं भगवतो योग्यं नभःसमुत्थितम्। तेन तेजसा समस्तं विश्वं पूर्य, देवो महेश्वरः प्रकाशितवान्। तं दिव्यं शुद्धं तेजस्विनं सिंहासने स्थितं दृष्टवन्तः। शिवं शान्तं, अनन्यतेजसं, एकमेव तं निरीक्ष्य, सः प्रजापतिनाथः तत्रैव स्थितः। भगवन्तं वासुदेवं तत्रैव उपविष्टं अपि अपश्यन्। पद्मनयनं तं परमात्मयोगिनं दृष्ट्वा, सर्वे शान्तचित्ताः भगवतो ज्ञानं शुश्रुवुः। तदा स भगवान् उवाच—“यद् देवाः न जानन्ति, नापि द्विजाः प्रयत्नेन, न च पूर्वाचार्याः ब्रह्मविदः संसारं प्रविशन्ति, तत् अहं अद्य वः ब्रह्मविद्भ्यः भक्तेभ्यः वक्ष्यामि। अस्ति हृदयस्थः साक्षी, विशुद्धचेतनः, तमःपरः। स एव कालः, वह्निः, अव्यक्तः; स एव सर्वं—एवं शास्त्रं वदति। स मायायाः स्वामी, मायया बद्धः, नानाविधानि शरीराणि सृजति। न स पृथिवी, नापः, न अग्निः, न वायुः, न च आकाशः। न रूपं, न रसं, न गन्धं; न अहं कर्ता, नापि वाक्। न स माया, न कर्मफलम्; स वस्तुतः शुद्धचेतनः। तथैव न जगतः परमात्मनः ऐक्यं सम्पर्को वा। एवं जगत् पुरुषः च वस्तुतः पृथक्। तस्य जन्मशतानन्तरं मोक्षो नास्ति। अक्षरात्मा नित्यः, दुःखरहितः, आकाशवत्, आनन्दरूपः। किन्तु अयं जनैः अहंकारकृतकर्तृत्वाभिमानेन आत्मनि मिथ्या आरोप्यते। अक्षरः शुद्धः भोक्ता सर्वत्र स्थितः। अज्ञानात् विज्ञानं अन्यथा दृश्यते, तत् प्रकृत्या संयुज्यते। अहंकाराभिव्यक्त्यभावात् 'अहं कर्ता' इति मन्यते। ब्रह्मविदः आद्यां प्रकृतिं कारणं वदन्ति। न हि साक्षात् अक्षरं ब्रह्म प्रपद्यते। सर्वे दोषाः रागद्वेषादयः मोहसम्भूताः। तेषां शक्त्या एव सर्वेषां भूतानां देहाः उत्पद्यन्ते। स एक एव, शक्तिभेदात् विभक्तः—मायया, न स्वभावतः। भेदः प्रकृत्याभिव्यक्त्या दृश्यते, स च मायासाराधीनः। यथा आत्मा अन्तःकरणोत्थैः विचारैः न मलिनः, एवं अत्र अपि। उपाधिविनिर्मुक्तः शुद्धः आत्मा तद्वत् प्रकाशते। अज्ञाः विकृतदृष्टयः केवलं बाह्यरूपं पश्यन्ति। मोहदृष्टयः वस्तुनि एव रूपदर्शनं कुर्वन्ति।” एवं भगवतः वचनानि, ऋषयः भक्त्या शुश्रुवुः, तस्य दिव्यस्वरूपं च सम्यक् अपश्यन्।