भृगुः दशमे स्थितः कथ्यते, तस्मात् परमः उग्रः समुत्पन्नः। चतुर्दशमे गौतमः वेदानां प्रमुखः, ततः परतः च। तत्र क्रमशः जटामाली, अट्टहासः, दारुकः, लाङ्गली च प्रवर्तन्ते। सहिष्णुः, सोमशर्मा, तथा अन्ते भगवान् नकुलीशः। पवित्रे स्थले कायावतारे देवेशः नकुलीश्वररूपेण प्रतिष्ठितः। एतेषां प्रत्येकस्य अन्ये शिष्याः प्रसिद्धाः ऋषयः अभवन्। तान् योगविदां श्रेष्ठान् योगिनः अहं क्रमशः वक्ष्यामि। विकेशः, विशोकः, विशापः, शापनाशनः; सनः, सनातनः, मुकारः, सनन्दनः; सुधामा, विरजा, शङ्खपात्रजः; कपिलः, आसुरी, वोढुः, पञ्चशिखमुनिः; बलबन्धुः, निरामित्रः, केतुशृङ्गः, तपोधनः; सर्वज्ञः, समबुद्धिः, साध्यः, सत्यः; अत्रिः, उग्रः, श्रवणः, श्रविष्ठकः; कश्यपः, उशनाः, च्यवनः, बृहस्पतिः; वचश्रवाः, सुपिकः, श्यवाश्वः, सपथीश्वरः; सुमन्तुः, वर्चरी मुनिः, कबन्धः, कुशिकन्धरः; भल्लपिः, मधुपिङ्गः, श्वेतकेतुः, तपोनिधिः; शालिहोत्रः, अग्निवेश्यः, युवनाश्वः, शरद्वसुः; उलूकः, विद्युत्, शाद्वलः, अश्वलायनः; कुशिकः, गर्गः, मित्रकः, ऋष्यः—एते सर्वे शुद्धात्मानः ब्रह्मनिष्ठाः, ज्ञानयोगपरायणाः। योगेश्वराणां आज्ञया वेदप्रतिष्ठार्थं एते प्रवृत्ताः। यः कश्चन एतान् तुष्ट्यै पूजयति, स ब्रह्मविद्यां लभते। सावरिणिः, दक्षसावरिणिः च भविष्यतः; चतुर्दशमः भौत्यः इति प्रसिद्धः; भविष्यतः मनवः अनुक्रमेण उत्पत्स्यन्ति। एषः पुराकथाभिः, भविष्यकथाभिः, वर्तमानकथाभिः च समृद्धः, सर्वपापैः विमुक्तः ब्रह्मणा सह आनन्दति। स नारायणं परमपुरुषं भक्त्या प्रणम्य, आदिपुरुषं कूर्मरूपिणं विष्णुं च वन्दते। एवं विश्वस्य विस्तारः, मन्वन्तराणां निर्णयः, यः ज्ञानयोगनिष्ठैः सदा पूज्यः, स त्वया वर्णितः। तद् ज्ञानं यत्र परं ब्रह्म केवलं ज्ञायते, तत् वयं त्वत्तः पृच्छामः। सर्वं ज्ञानं प्राप्य पुनः वस्तुनः स्वरूपं पृच्छामः। सुतः पुराणकथकः स्मृत्वा वक्तुं प्रवृत्तः। यत्र श्रेष्ठाः मुनयः सत्राय समासन्नाः तत्र स आगतः। द्विजश्रेष्ठः व्यासं पद्मलोचनं स प्रणम्य, गुरुं प्रदक्षिणीकृत्य, अञ्जलिं कृत्वा समीपे स्थितः। तस्मै यथार्हं आसनं सादरं कल्पितम्। ततः पृष्टं—कच्चित् तपः, स्वाध्यायः, विद्या वा किञ्चित् हीयते इति?