कूर्मपुराणम्

शाश्वती या या प्रकृतिः सैव विष्णुः समग्रं जगदधारयत्। रजोगुणरूपो यः अनिरुद्धाख्यः प्रद्युम्नश्च सृष्ट्यनुष्ठानकर्तारौ स्याताम्। स एव ब्रह्मा, नारायणनाम्ना प्रसिद्धः, प्रजासृष्टिं करोति। तया शक्त्या स देवान्, असुरान्, मनुष्यांश्च मोहयति। वासुदेवः एव अनन्तात्मा, एक एव निरुपाधिकः हरिः। एतद्वासुदेवरूपं नित्यं यः वेत्ति, स मुक्तो भवति। स एव वासुदेवः, अक्षरः हरिः, प्रद्युम्नरूपेण अभवत्। प्राचीनकाले च हरिः स्वेच्छया अपान्तरतमा अभवत्। एष एव भगवान् नारायणः, व्यासः, वेदवित् पुण्यश्लोकः। एष सत्यं, पुनः सत्यं; एवं वेत्ति यः, स न मोह्यते। आदौ द्वापरे व्यासः मनुः स्वायम्भुवः इति कथ्यते। द्वितीये द्वापरे वेदव्यासः प्रजापतिः अभवत्। पञ्चमे सविता व्यासः, षष्ठे मृत्युः स्मृतः। नवमे सारस्वतः व्यासः, दशमे त्रिधामा इति स्मृतः। त्रयोदशे धर्मः, चतुर्दशे तारक्षुः। सप्तदशे कृतञ्जयः, अष्टादशे ऋतञ्जयः। एकविंशे राजश्रवा, ततोऽनन्तरं शुष्मायणः। पञ्चविंशे शक्तिः, षड्विंशे पराशरः। पराशरस्य पुत्रः व्यासः कृष्णद्वैपायनः अभवत्। स एव महायोगी, पराशरात्मजः कृष्णद्वैपायनः, हरिः इति। तेन भगवता कृपया व्यासः वेदानां विभागकर्ता अभवत्। स महर्षिः पैलं चतुर्थं, माम् पञ्चमं नियुक्तवान्। वैशम्पायनं यजुर्वेदाध्यापकं कृतवान्। इतिहासपुराणयोः पाठाय माम् नियुक्तवान्। यस्मिन् चतुर्विधं होतृत्वं उत्पन्नम्, तेन एव यज्ञः कृतः। स एव साम्नां सहोद्गातृपदवीं, अथर्वश्लोकैः ब्रह्मपदवीं स्थापयामास। यजुषां मन्त्रान् यजुर्वेदाय, साम्गान् सामवेदाय न्ययोजयत्। यजुर्वेदं शतधा व्यभजत्। अथर्ववेदं नवधा अपि विभज्यत्। एवं एकः वेदः चतुर्धा प्राचीनतः आसीत्। भगवान् वासुदेवः एव वेदवित् वेद्यश्च। एष परं ब्रह्म, परं तेजः, परं सुखम्। वेदनिष्ठः ऋषिः एतद्वेदं वेत्ति, यः वेदेन वेदितव्यः। स एव वेदः, स एव वेदितव्यः; तं प्रपन्नः विमुच्यते। महर्षिः पराशरपुत्रः वेदातिरिक्तं अपि वेत्ति। श्रूयतां पुण्यश्लोकाः, कलेः युगे महादेवस्यावतारान्। वैवस्वतकाले ब्राह्मणानां हिताय स नाम्ना बभूव। तस्य शिष्याः शिखाधराः, अनन्ततेजसा विराजमाना अभवन्। ते चत्वारः महात्मानः ब्राह्मणाः, वेदविदः सिद्धाः। लोकाक्षिरथः योगिनां स्वामी, सप्तमे जैगीषव्यः इति।