कूर्मपुराणम्

ते परमं व्योम, वासुदेवं परमं धाम ध्यानयन्ति। तत्र ते विष्णुं, तमसः परं, परमं ब्रह्म साक्षात्कुर्वन्ति। सर्वे पीतवस्त्रधारिणः श्रीवत्सचिह्नितवक्षसः दृश्यन्ते। तेषां तेजः स्वयोगात् उद्भवति, ते महागरुडारूढाः सन्ति। तत्र विष्णोः अन्तरगताः प्राणीणः निवसन्ति। तत्र नारायणनगरं अस्ति, यत्र व्यासादिभिः शोभितम्। तद् प्रासादपर्वतैः, उच्चैः स्तम्भैः, सुसंकीर्णम्। शुद्धशय्याभिः, विविधाभरणैः, तद् भूषितम्। सर्वतः सरोवरैः परिवृतम्, वीणावाद्यवणुगीतैः प्रतिध्वनितम्। सर्वतः रत्नमण्डितसीढिपथैः तद् आवृतम्। तद् चतुर्द्वारयुक्तम्, अप्रतिमम्, देवद्वेषिभिः दुर्गमम्। तत्र गानविशारदाः, देवेष्वपि दुर्लभाः, निवसन्ति। तत्र शशिच्छायाननाः, नूपुरध्वनिसंयुक्ताः, बहवः सन्ति। सर्वे सम्पूर्णधनैः, भूषिताः, तन्वङ्ग्यः, शोभन्ते। संवादवाक्यकुशलाः, दिव्याभरणभूषिताः, तत्र वर्तन्ते। विविधवर्णविचित्राङ्गाः, विविधभोगरम्याः, तत्र सन्ति। अनन्तशुद्धगुणयुक्तं, देवैरपि दुर्गमं, तद् नगरम्। तस्य मध्ये दिव्यद्वारं, उच्चपर्वतैः शोभितम्। तत्र शेषनागशयने सर्वलोकबीजः हरिः स्थितः। स स्वानन्दामृतपानं कृत्वा, तमसः परं, परमं अस्ति। तस्य पादद्वयं क्षीरसागरकन्या नित्यं धारयति। सा तत्र स्थित्वा, नारायणामृतपाननिरता, तं चिन्तयन्ती। तद् स्थानं वैकुण्ठमिति प्रसिद्धम्, देवैः अपि पूजितम्। एतावत् एव वक्तव्यम्; तद् नारायणनगरं सत्यम्। तत्र नारायणः तेजस्वी, स्वमायया जगत् मोहयन्, शयितः। युगान्ते सर्वे तस्यैव प्रतिनिवर्तन्ति; स एव परमगतिः। क्षीरसागराश्रयः एकः पद्मपरिवृतः द्वीपः अस्ति। स सर्वतः विशालः, समवृत्तः। तत्र एकः महान् पर्वतः, स्वविन्यासेन द्विधा विभक्तः। तत्र महावीता इति प्रदेशः, धातकी इति भूमिः प्रसिद्धा। तस्मिन् द्वीपे महान् न्यग्रोधवृक्षः स्थितः, अमरैः पूजितः। तत्र, मुने, शिवनारायणयोः निवासः। तत्र प्रभुः श्यामपीतः, गन्धर्वकिन्नरयक्षैः पूजितः। तत्र सर्वे रोगशोकविवर्जिताः, रागद्वेषरहिताः। तत्र न जातिवर्णाश्रमधर्माः, न नद्यः, न पर्वताः। सर्वतः, द्विजश्रेष्ठ, मधुरजलसागरः अस्ति। तत्र सुवर्णभूमिः द्विगुणा, सर्वतः शिलाखण्डसदृशी। यत् प्रकाशमयम् अप्रकाशमयम् च, तत् लोकालोकः इति कथ्यते। लोकालोकपर्वतः एवम् एव विस्तीर्णः। तस्य सर्वतः भीमपट्टसदृशं तमः आवृतम्।