कूर्मपुराणम्

सः तत्र मुनिभिः सह कृतकर्मफलात् प्रमुदितः वर्तते। ततः स्वर्गात् पतित्वा सः जम्बुद्वीपस्य प्रभुः भवति। सः कर्मणा, मनसा, वाचा च सत्यम् धर्मं च प्रतिष्ठापयन् तिष्ठति। सुवर्णं मुक्ताः अन्यानि वा दानानि यानि दीयन्ते, तानि सर्वाणि फलं यावत् न प्राप्नोति, तावत् तस्य तीर्थयात्रा निष्फला भवति। सर्वदा द्विजातिः सतर्कः भवितव्यः इति शास्त्रवचनम्। सुवर्णशृङ्गा रजतखुरा वस्त्रकण्ठा क्षीरदा गौः यः दत्तवान्, सः रुद्रस्य लोके तावत्सहस्रवर्षाणि पूज्यते। यथामुनिप्रणीतं दृष्टं श्रुतं च, वृषारूढस्य फलं शृणु। तस्य देहिनः पितरः जलं न लभन्ते। सः ब्राह्मणेभ्यः स्वयमेव च दानानि दातुं कारणीयानि। अन्यथा तस्य तीर्थयात्रा निष्फला, प्रथमस्नानं च वर्जनीयम्। किन्तु मुनिनिर्दिष्टविवाहेन, यथाशक्ति वित्तेन च, उत्तरेषु कुरुषु गत्वा सः अमृतत्वे रमते। सर्वान् लोकान् अतिक्रम्य सः रुद्रस्य लोकं प्राप्नोति। लोकपालाः सिद्धाः पितरश्च लोके पूजिताः, श्रीहरिश्च पितृपूर्वकः तत्र स्थितः। त्रिषु लोकेषु प्रसिद्धः प्रयागः, हे नरशार्दूल, कीर्त्यते। सः राजसूयाश्वमेधयोः समं फलं लभते। तव चित्तं प्रयागयात्रायाम् दृढं भवतु। अत्रैव पुण्यक्षेत्राणां स्थितिः, हे कुरुनन्दन। गङ्गायमुनयोः संगमे प्राणत्यागिनः तद्गतिः। ये त्रिलोक्यविख्यातं प्रयागं न प्राप्नुवन्ति, ते सर्वपापैः विमुक्ताः, यथा चन्द्रमाः राहोः मुक्तः। तत्र स्नानपानाभ्यां सर्वदोषात् विमुक्तिः स्यात्। प्रथमं स्वात्मानं मोचयति, ततः दश पूर्वजान् दश उत्तरजान् च। सः स्वर्गलोकं यावत् होतृवह्निः नश्यति, तावत् प्राप्नोति। सर्वसागराणां संगमः प्रसिद्धं मूलं इति कथ्यते। सर्वपापविमुक्तचित्तः अश्वमेधसमानं फलं लभते। तत्र हंसप्रपतनं नाम तीर्थं त्रिषु लोकेषु विख्यातम्। यावत् चन्द्रसूर्यौ स्थितौ, तावत् सः स्वर्गे पूज्यते। यः तत्र प्राणान् त्यजति, तस्य फलं अपि शृणु। सः पितृभिः सह स्वर्गे वसति, हे राजन्। शुद्धात्मा यः तत्र पूजां करोति, सः ब्रह्मलोकं प्राप्नोति। दशलक्षसहस्रवर्षाणि सः स्वर्गे पूज्यते। तत् क्षेत्रं सिद्धिक्षेत्रमिति विद्धि, अत्र संशयः नास्ति। स्वर्गे सः देवान् मोचयति, तस्मात् तत् त्रिपथगं इति कथ्यते। तावत्सहस्रवर्षाणि सः स्वर्गे पूज्यते। सर्वभूतानां मोक्षदं तत्, महापातकिनामपि।