नारायणतीर्थं परमपवित्रं वायुतीर्यं चातिदुर्लभं, यमतीर्थं पुण्यविशिष्टं संवार्तकतीर्थं शुभप्रदं, नागतीर्थं सोमतीर्थं सूर्यतीर्थं च तथैव, घटोत्कचतीर्थं श्रेष्ठं श्रीतीर्थं पितामहतथा, कापिलं सोमेशं च ब्रह्मतीर्थं चातिदुर्लभम्—एतानि तीर्थानि पुण्यराशीनि कीर्त्यमानानि सन्ति। तत्र विष्णुना तस्मिन्नेव दिव्यं लिङ्गं प्रतिष्ठापितम्। तद् लिङ्गं मया नीतमिति, किं हेतोस्त्वयैतदिह स्थापितमिति पृष्टम्। ततो हेतोः, यत् त्वया प्रतिष्ठापितं लिङ्गमिदं, तव नाम्ना प्रसिद्धं भविष्यति इति निश्चितम्। गन्धर्वतीर्थं परमं, वाह्नेयतीर्थं श्रेष्ठं, चित्राङ्गदेश्वरतीर्थं पुण्यम्, विद्याधरेश्वरतीर्थं पुण्यम्, सारस्वततीर्थं प्रभासतीर्थं, भद्रकर्णं शुभसरोवरम्, हिरण्यगर्भं गोपरेक्ष्यं वृषध्वजतीर्थं च, त्रिलोचनतीर्थं महत्तीर्थं, लोलार्कं उत्तरनामकम्, शुक्रेश्वरतीर्थं पुण्यं, आनन्दपुरं परमं—एवं बहूनि तीर्थानि सन्ति। तेषां संख्या विस्तारतो वर्णयितुं न शक्यते, द्विजश्रेष्ठ। तत्र महर्षिः पाराशर्यः उपवासं कृत्वा, यत्र सर्वेश्वरः शिवः तिष्ठति, पुनः तं देशं जगाम। स धर्मात्मा शिष्यान् प्रति उवाच—‘स्वदेशं प्रतिगच्छत’ इति। स वारणस्यां नियमेन वासमकरोत्। भिक्षया जीवन्, शुद्धचित्तः, ब्रह्मचर्यनिष्ठः सन् विचरन्, द्विजश्रेष्ठ, न किञ्चिदपि भिक्षां प्राप्नोत्। अहं सर्वेषां विघ्नं करोमि, येन तेषां सिद्धिरन्यथा भवति। तदा सा देवी स्नेहान्मानुषरूपिणी स्वयमेव प्रकटिता। सा उवाच—‘मत्तो भिक्षां गृहाण’ इति, शिवया तस्मै भिक्षा दत्ता। अथ सा प्राह—‘अत्र न वस; त्वं नित्यं कृतघ्नः’ इति। स तां नमस्कृत्य, उत्तमैः स्तोत्रैः स्तुत्वा, उवाच। ‘तथास्तु’ इति अनुमत्य अन्तर्हिता सा देवी। ततः स सर्वतीर्थगुणान् ज्ञात्वा, तस्याः समीपे स्थितवान्। अतः सर्वयत्नेन मनुष्यः वारणस्यां वासं कुर्यात्। अथवा शान्तद्विजेषु पठयेत्; स अपि परमां गतिं लभते। नद्याः कूलेषु देवालयेषु वा, प्रणम्य भगवत्स्मरणं कुर्यात्, स परमं पदं प्राप्नोति। अथ, प्रयागस्य माहात्म्यं कथयस्व, पुण्यात्मन्। सूत, सर्वार्थवित्, प्रयागमाहात्म्यं ब्रूहि। यत्र देवः पितामहः—युधिष्ठिराय यथा प्रोक्तं, तथैव वः प्रवक्ष्यामि। युधिष्ठिरः महद् दुःखेन संतप्तः मूर्च्छितः। स हस्तिनापुरं गत्वा राजद्वारे स्थितवान्। तत्र द्वारे मार्कण्डेयः स महर्षिः, त्वां द्रष्टुमिच्छन् प्रतीक्षते। स्वागतं ते महाबुद्धे, स्वागतं ते महर्षे।