एकः भक्तः, पापैः विशुद्धचित्तः, रुद्रस्य सान्निध्यम् अवाप्नोति। सः प्रभाते मध्याह्ने च सायं च परमं योगं प्राप्नोति। वयं देवम् सदा पश्यामः, त्रिशूलधारिणं पूजयामश्च। तत्र सः संयतचित्तः जटिलिनं सम्यक् पूजयन् निवसति स्म। बहूनां वर्षाणां अन्ते भगवान् मध्यमाधिपतिं द्रष्टुम् अगच्छत्। निर्मलजलां नदीं दृष्ट्वा मुनिः प्रमुदितः अभवत्। भक्त्या विशुद्धचित्तः सः विधिवत् स्नानं कृत्वा, लोकानां कारणं भवम् नानाविधानि पुष्पाणि अर्पयन् पूजयामास। मध्यमेश्वरं त्रिशूलिनम् अपि सः ससम्मानम् अर्चयत्। तत्र रुद्रं मध्यमेश्वरं द्रष्टुं ते समागच्छन्। तत्र केचन जटिलाः, केचन मुण्डिताः, शुक्लयज्ञोपवीतिनः तपस्विनः आसन्। ब्रह्मचर्यनिष्ठाः शान्ताः वेदान्तज्ञाननिष्ठाश्च ते आसन्। ते विधिवत् पूजां कृत्वा इदं वचनम् ऊचुः। पैलादयः शिष्याः तान् ब्रह्मनिष्ठान् ऋषीन् सम्बोधितवन्तः। स्वयम् व्यासः हृषीकेशः, येन वेदाः विभागिताः, तस्य भगवतः अंशेन शुकः नामकः पुत्रः अभवत्। सः पराभक्त्या शरणं गत्वा तस्य दिव्यज्ञानम् अवाप्तवान्। ते अव distracted minds विना, सत्यवत्याः पुत्रं प्रणम्य संबभाषिरे—"यः परमः महेश्वरः, देवदेवस्य प्रसादः, सः भगवाञ् शीघ्रं वयं पश्येम, भगवतः मुखात् श्रुत्वा।" सः योगविदां श्रेष्ठः योगिभ्यः तद् परमं ज्ञानम् उपदिशत्। तत्रैव स्थिताः ते ब्राह्मणाः क्षणेन अदृश्यन्त। सः पैलादिभ्यः मध्यमेशस्य माहात्म्यं कथयामास। सदा रुद्रैः परिवृतः भगवाञ् तत्र रमते। कृष्णः एकवर्षपर्यन्तम् अपि तत्र पाशुपतभक्तैः परिवृतः स्थितवान्। हरिः पाशुपतव्रतम् आस्थाय शम्भुं पूजयामास। तस्य वचोभ्यः ज्ञानम् लब्ध्वा ते महेश्वरं ददृशुः। भगवाञ् वरदः कृष्णाय परमं वरं दत्तवान्। तेषां तद् दिव्यज्ञानं यद् विश्वव्यापि, उत्पत्स्यते। मम प्रसादात्, द्विजैः त्वं निःसंशयं पूज्यः भविष्यसि। ब्रह्महत्या आदिकं पापं तेषां शीघ्रं नश्यति। ते तद् परमं स्थानम् आप्नुवन्ति—अत्र चिन्ता न आवश्यकः। ते महादेवं मध्यमेश्वरं पूजयन्ति। यः ब्राह्मणः तद् आचरति, सः सप्तजनानि विशुद्धिं गच्छति। यत् फलं मनुष्यः तत्र प्राप्नोति, अत्र तस्य दशगुणं भवति। सः चिरकालम् अपि महेश्वरं पूजयन् तत्र स्थितवान्। अनन्तरं पुण्यात्मा व्यासः जैमिनिना अग्र्यैः ऋषिभिः सहितः निर्गतः। सः विश्वरूपं, तथा तालतIRTHं पुण्यतमं ददर्श। एवं स्वर्णोलं महतीर्थं गौरितीर्थं च अगम्य, तदनन्तरं धर्माख्यं श्रेष्ठतीर्थं जम्बुकेश्वरं अपि ददर्श।