कूर्मपुराणम्

स तु नान्यदुपलभ्य, केवलं प्रणामं करिष्यामीति निश्चित्य, अनन्तं ब्रह्म यत्तव स्वभावः, तस्मिन्नेव शरणं प्रपद्ये। स्वयम्भुवं त्वां शरणमहं याचे। यो ब्रह्मणः परं परं सदा नमामि। यस्तु व्यापकः कालः, स एव तव स्वरूपमिति ज्ञात्वा, पिनाकधारिणं त्वां शरणं गच्छामि। ततः स भूमौ साष्टाङ्गं पतित्वा, परमं प्रणवमुदीर्य, ज्ञानानन्दरूपं तदद्वैतं, यत्समये कोटिसंख्येभ्यः कालाग्निभ्यः दह्यमानमिव प्रकाशते, तत्र लीनः शुद्धलिङ्गे समाविशत्, तच्च लिङ्गं विस्मयजनकं बभूव। तस्य तत्त्वं न कश्चन वेत्ति, विद्वांसोऽपि तिमिरग्रस्ताः सन्तः मोहिताः भवन्ति। यः भक्तः पापशुद्धः, स रुद्रस्य समीप्यं प्राप्नोति। स च प्रभाते, मध्यान्हे, सायं च योगपरमो भवति। वयं सदा देवमेकदण्डिनं पश्यामः, त्रिशूलधरं पूजयामश्च। तत्र संयतचित्तः स मुनेः जटिलं शिवं भक्त्या पूजयन् निवसति। अथ बहूनां वर्षाणां समतीत्य, भगवान् मध्यमेश्वरदर्शनाय ययौ। तत्र निर्मलजलां नदीं दृष्ट्वा, स मुनिः प्रमुदितोऽभवत्। भक्तिपूतो मनसा, विधिवद् स्नानं कृत्वा, लोकानां कारणं भवमनेकपुष्पैः समर्चयत्। मध्यमेश्वरं त्रिशूलिनं परमेश्वरं स आदरात् पूजयामास। तत्र रुद्रदर्शनाय सर्वे समागताः। केचिद् जटिलाः, केचिद् मुण्डिताः, केचिद् शुक्लयज्ञोपवीतिनः, ब्रह्मचर्यनिष्ठाः, शान्ताः, वेदान्तज्ञानरताश्च सन्तः। ते विधिवत् पूजां कृत्वा, इदं वचोऽब्रुवन्। पैलादयः शिष्याः तान् ब्रह्मनिष्ठान् ऋषीन् संबोधितवन्तः। व्यासः स्वयं, हृषीकेशः, यः वेदान् व्यभजत्, स भगवान् स्वांशेन शुकनामकं पुत्रं बभूव। स च पराभक्त्या शरणं गत्वा, तद्विद्यां परमां प्राप। ते सर्वे, एकचित्ताः सती, सत्यवत्याः पुत्रं प्रणम्येदमूचुः— "यद् परमं महेश्वरं, यद् देवदेवस्य प्रसादरूपं, तत् भगवतः मुखात् श्रुत्वा शीघ्रं पश्येम।" स योगविदां श्रेष्ठः, तेषां योगिनां तं परं विज्ञानं न्यवेदयत्। तत्रैव स्थिताः ते ब्राह्मणाः, क्षणेनैव लीनाः। स पाइलादिभ्यः मध्यमेशस्य माहात्म्यं कथयामास। स भगवान् सदा तत्र रुद्रैः परिवृतः प्रमोदते। कृष्णः अपि संवत्सरमेकं तत्र पशुपतिभक्तैः सदा परिवृतः स्थित्वा, शंभुं पूजयामास, पशुपतिव्रतमास्थाय। तस्य वचोभ्यः ज्ञानमवाप्य, ते भगवन्तं ददृशुः। स भगवाञ्छिवः कृष्णाय वरदः परमं वरं दत्तवान्। तेषां तद् दिव्यं विज्ञानं, यद् विश्वं व्याप्नोति, उत्पत्स्यते। मदीयया कृपया, द्विजातिभिः त्वं न संशयं पूजितो भविष्यसि।