कूर्मपुराणम्

सः मनः एकाग्रतायां स्थापयित्वा, चित्तं समाधौ निहितवान्। तस्य शोभनं किरीटं शशाङ्कचिह्नेन भूषितम् आसीत्। यथा उदितः सूर्यः सर्वैः देवैः दृष्टः भवति, तथा गन्धर्वविद्याधरकिन्नरादिभिः सह सर्वे तं ददृशुः। तत्र त्रिवेदात्मा रुद्रः प्रकाशमानः आसीत्। सः जटाधरं तं भगवन्तं प्रणम्य स्तुतिं अकरोत्। सूर्यः अग्निः पिङ्गाश्वारूढः, महान् ऋषिः ब्रह्मस्वरूपः शुद्धः, हिरण्यगर्भनाथः त्रिनेत्रः—सर्वे तं नमस्कृत्य शरणं यायुः। अहम् अपि सदा तस्मै नमामी, तं शरणं प्रपद्ये। अन्यत् किञ्चिद् अस्ति न, तस्मै एव नमः करिष्ये। अनन्तं ब्रह्म, यत् तव स्वरूपम्, तस्मिन्नेव शरणं गच्छामि, स्वयम्भू तव शरणं प्रपद्ये। ब्रह्मातीतं तं सदा नमामि। महाकालः अपि तव स्वरूपम्, पिनाकपाणिं तं शरणं गच्छामि। सः भूमौ साष्टाङ्गं पतित्वा परमं ओंकारं उच्चैः अकारोत्। ज्ञानं, आनन्दं, अद्वैतं, कोटिकालाग्निसदृशं दीप्तम्—एवम् तस्य भावः। सः शुद्धलिङ्गे लीनः अभवत्, लिङ्गं अद्भुतं जातम्। तस्य स्वरूपं न कश्चन जानाति, विद्वांसः अपि तमसि मोहिताः। भक्तः, पापात् विशुद्धः, रुद्रसमीपं प्राप्नोति। प्रातः, मध्याह्ने, सायं च, सः परमयोगं लभते। वयं सदा तं देवम् पश्येम, त्रिशूलधारिणं पूजयेम। तत्र संयतचित्तः सः जटाधरं देवम् उपास्य स्थितवान्। अथ बहूनां वर्षाणां अनन्तरं प्रभुः मध्यदेशाधिपतिं द्रष्टुं गतवान्। तत्र शुद्धवारिणां नदीं दृष्ट्वा, ऋषिः हृष्टः अभवत्। भक्तिपावितचित्तः, विधिवत् स्नानं कृतवान्। जगतां मूलं भवम् अनेकैः पुष्पैः पूजितवान्। मध्यमेश्वरं त्रिशूलपाणिं सम्मानितवान्। तत्र रुद्रं, मध्यमेश्वरं द्रष्टुं जनाः समागच्छन्। जटाधराः मुण्डितशिरसः शुक्लयज्ञोपवीतधारिणः तपस्विनः तत्र आसन्। ब्रह्मचर्यनिष्ठाः शान्ताः वेदान्तज्ञानपरायणाः च। ते विधिवत् पूज्य, इदं वचनं ऊचुः। पैलादयः शिष्याः तान् ब्रह्मनिष्ठान् ऋषीन् संबोधितवन्तः। स्वयं व्यासः, हृषीकेशः, येन वेदाः विभागिताः। तस्य अंशेन भगवतः शुकः नाम पुत्रः अभवत्। सः पराभक्त्या शरणं गत्वा दिव्यज्ञानं प्राप्तवान्। अव्यग्रचित्ताः ते सत्यवतीपुत्रं प्रणम्य संबोधितवन्तः। यः परमः महेश्वरः, देवदेवस्य अनुग्रहः—तं देवम् शीघ्रं पश्येम, भगवतश्च मुखात् श्रुत्वा।