कूर्मपुराणम्

सः पप्रच्छ—कः त्वम्? कस्य देशात् इह आगतः? पुत्रैः पौत्रैः अन्यैश्च परिवृतः, गृहस्य पालनाय त्वम् उत्सुकः आसीः। त्वया किञ्चित् अपि पुण्यं कर्म न कृतम्, नापि लघुतरम्। विश्वेश्वरः वाराणस्यां दृष्टः स्पृष्टः नमितः च—महर्षे, अहं यमस्य भीषणं मुखं न दृष्टवान्। अधुनात्यन्तं तृष्णया पीडितः, हितं वा अहितं वा न जानामि। मम कृते तत् कुरु; अहं ते शरणं गतः नमामि च। अस्मिन् लोके सत्यम्, त्वत्तः पुण्यतरः कोऽपि नास्ति। पुनः स्पृष्टः नमितः च—भूतले त्वत्तुलः अन्यः कः? यस्य कृते अहं शीघ्रं दुःखमयम् जन्म परित्यजामि। तदा सः मनः एकाग्र्ये स्थापयामास। तस्य शोभनं किरीटं चन्द्रचिह्नेन चिह्नितम् आसीत्। यथा उदिते सूर्ये सर्वैः देवैः दृश्यते, तथा गन्धर्वैः विद्याधरैः किन्नरैः च अन्यैः च। यत्र त्रिवेदात्मा रुद्रः प्रकाशते, तं जटिलं नमस्कृत्य स्तुतिं च अकरोत्। सूर्यः अग्निः पिङ्गलः अश्वारूढः च, महर्षिः शुद्धः ब्रह्मस्वरूपः च। हिरण्यगर्भनाथः त्रिनेत्रः, तस्य अहं नित्यं नमामि शरणं याचामि। अन्यत् किमपि नास्ति, नमस्करिष्यामि। अनन्तं ब्रह्म, यत् तव स्वरूपम्, तस्मिन् शरणं याचामि, स्वयम्भूः त्वम्। ब्रह्मातीतं नित्यं नमामि। विशालः कालः तव स्वरूपम्, पिनाकधारिणं त्वां शरणं गच्छामि। सः भूमौ साष्टाङ्गं प्रणम्य परमं ओम् उच्चैः उच्चारयामास। ज्ञानं आनन्दं अद्वैतं, यथा कोटिकालाग्निः दीप्तम्। सः शुद्धलिङ्गे लीनः, तत् अद्भुतं अभवत्। कोऽपि न जानाति; विद्वांसः अपि तमसा मोहिताः। भक्तः पापविमुक्तः रुद्रसमीपं प्राप्नोति। प्रभाते, मध्याह्ने, सायं च, सः परमयोगं प्राप्नोति। वयं देवम् सदा पश्येम, त्रिशूलधारिणं पूजयेम। तत्र, एकाग्रचित्तः, जटिलं देवम् उपास्य निवसति स्म। अथ बहूनां वर्षाणां अनन्तरं प्रभुः मध्याधिपतिं द्रष्टुं जगाम। शुद्धवारिणा युक्तां नदीं दृष्ट्वा, सः ऋषिः हर्षितः अभवत्। भक्त्या विशुद्धचित्तः, विधिवत् स्नानं कृत्वा, लोकानां मूलं भवम् नानाफलैः पूजयामास। मध्यमेश्वरं, त्रिशूलधारिणं प्रभुं, सः आदरात् सम्मानितवान्। तत्र सर्वे रुद्रं, प्रभुं मध्यमेश्वरं द्रष्टुं समाययुः।