कूर्मपुराणम्

मम ज्ञानं महादेवस्य बहुरूपस्य अस्ति। सः तदा तस्य लिङ्गस्य दर्शनार्थं अगच्छत्, यस्य जटाधरस्य भगवतः स्वरूपं अविनाशि अस्ति। पिशाचमोचनतीर्थे, तत्र त्रिशूलधारिणं प्रभुं पूजयामास। क्षेत्रस्य महत्त्वं तत्र अवलोक्य, गिरिशं पापहरं नमस्कृत्य, सर्वे तत्र प्रणम्य स्थिताः। एकः मृगी, भक्षणेच्छया, परमेश्वरं कपर्देश्वरं समीपं आगच्छत्। सा भयात् पलायिता, व्याघ्रस्य वशं प्राप्तवती। तं मुनिश्रेष्ठं दृष्ट्वा, सा अन्यं निर्जनस्थानं गत्वा स्थितवती। तत्र आकाशे महाज्वालाः सूर्यप्रभया दीप्ताः प्रादुरभवन्। वृषभे आरूढा, तैः पुरुषैः परिवृता, सा मृगी दृष्टा। गणेश्वरः स्वयम् प्रकटितः, किन्तु ततः परं दृष्टो न अभवत्। तदनन्तरं ते आचार्यं अच्युतं कपर्देश्वरस्य महत्त्वं पृष्टवन्तः। वृषभध्वजं नमस्कृत्य, सः कपर्देशस्य महत्त्वं उक्तवान्। केवलं स्मरणेन, शीघ्रं सर्वपापसमूहात् विमुक्तिः भवति। कपर्देश्वरस्य पूजनेन सर्वविघ्नाः विनश्यन्ति। सः यत्नेन पूज्यः, वेदस्तोत्रैः स्तुत्यः च। षड् मासेषु योगसिद्धिः सुलभा, अत्र संदेहः नास्ति। पिशाचमोचनतीर्थस्य सरसि स्नानं कृत्वा, सः रुद्रमन्त्रं दिनरात्रं प्रणवं ब्रह्मस्वरूपं जप्यति। तत्र योगात्मा तदीयव्रतम् आजीवनं स्वीकृत्य निवसति। अस्य कायः अस्थिस्नायुभिः आवृतः, सः पुनः पुनः गम्भीरं श्वासं कृतवान्। सः पृष्टवान्—त्वं कः? कस्य देशात् इह आगतः? पुत्रैः पौत्रैः च परिवृतः, गृहे साहाय्ये उत्सुकः अभवः। किञ्चित् पुण्यकर्मापि न कृतवान्। विश्वेश्वरः वाराणस्यां दृष्टः, स्पृष्टः, नमितः। हे मुने, अहं यमस्य भीषणं मुखं न दृष्टवान्। इदानीं तृष्णया व्याकुलः, हितं अहितं न जानामि। मम कृते तत् कुरु; तव शरणं प्राप्तवान्, तव नमः। सत्यं, लोके त्वत्तः पुण्यवान् अन्यः नास्ति। स्पृष्टः, पुनः नमितः—भूमौ त्वत्समः अन्यः कः? येन शीघ्रं दुःखमयं जन्म परित्यजामि। सः चित्तं समाधौ स्थापितवान्। तस्य शोभनं किरीटं चन्द्रचिह्नेन अंकितम्। यथा सूर्यः उदितः सर्वैः देवैः दृश्यते, गन्धर्वैः विद्याधरैः किन्नरैः च। यत्र रुद्रः त्रिवेदात्मा दीप्यते, तत्र तं जटाधरं प्रणम्य स्तुतवान्। सूर्यः, अग्निः, पीतवाहनः—सर्वे तत्र उपस्थिताः। महर्षिः, शुद्धः, ब्रह्मरूपः, हिरण्यगर्भस्वामी, त्रिनेत्रः—सर्वदा तं नमामि, शरणं याचामि।