कूर्मपुराणम्

तेनैव शरीरिणा ते परमां गतिं प्राप्तवन्तः। ते कृतिवासस्य लिङ्गं सदा परिवर्तन्ति, न तु कृतार्थाः कृतिवासं कदापि वियन्ति—अत्र संशयो नास्ति। कृतिवासे मोक्षः एकजन्मनैव लभ्यते; स च देवदेवेन महेशेन शम्भुना गुह्यतया स्थितः। ते महादेवं पूजयन्ति, शतरुद्रियं पठन्ति, हृदि ध्यायन्ति स्थिरं शिवं अन्तरात्मानं देवं। ये कृतिवासे शरणं गताः, ते योगिनः मनसा महेशं चिन्तयन्ति, रुद्रं स्तुवन्ति, शम्भवे नमन्ति। अहं महादेवं नानारूपिणं वेद्मि। एकदा सः तं लिङ्गं दृष्टुम् अगच्छत्—अक्षयं जटाधरं प्रभुम्। पिशाचमोचनतीर्थे त्रिशूलीश्वरं सम्पूज्य, क्षेत्रस्य माहात्म्यं दृष्ट्वा, गिरीशं पापहरं प्रणेमुः। तत्रैकं हरिण्याः शिशुं, ग्रस्तुम् इच्छन्ती, परमेश्वरं कपर्देश्वरं समुपागच्छत्। सा महाभयेन पलायमाना व्याघ्रस्य वशं प्राप्तवती। तं मुनिवरं दृष्ट्वा, सा अन्यं निर्जनं देशं गतवती। तदा दिवि महाज्वाला आदित्यतेजसा द्योतिता प्रादुरभवत्। वृषभारूढा सा तैः पुरुषैः परिवृता दृष्टा। तत्र गणेश्वरः स्वयमेव प्रादुरासीत्, किन्तु ततः न दृश्यते स्म। ते स्वगुरुम् अच्युतं कपर्देश्वरस्य माहात्म्यं पप्रच्छुः। सः वृषभध्वजं प्रणम्य कपर्देशस्य माहात्म्यं व्याख्यात्—स्मरणमात्रेण अशेषपापात् शीघ्रं विमुक्तिर्भवति। कपर्देश्वरस्य पूजनात् सर्वविघ्नाः विनश्यन्ति। सः यत्नेन पूजनीयः, वेदस्तोत्रैः स्तुत्यश्च। षण्मासमात्रेण योगसिद्धिः जायते—अत्र संशयो नास्ति। यः पिशाचमोचनतीर्थे स्नानं करोति, सः रुद्रमन्त्रं दिनरात्रं जपन् ब्रह्मरूपं प्रणवं च, तत्र योगात्मा सन्नियतः कृतनियतव्रतः स्थितः। अस्थिस्नायुमयः सः पुनः पुनः दीर्घश्वासं श्वसन् तिष्ठति। सः पप्रच्छ—“त्वं कः? कुतः देशात् इह आगतः? पुत्रैः पौत्रैः च परिवृतः, गृहवृत्तिं पालयितुम् उत्सुकः। त्वया किञ्चित् पुण्यकर्मापि न कृतम्। काशीपुरीं गत्वा जगन्नाथं दृष्ट्वा, स्पृष्ट्वा, प्रणम्य—मुनिवर, अहं यमस्य भयंकरं मुखं न दृष्टवान्। अधुना तृष्णया पीडितः, न जाने किम् हितं वा अहितं वा। मम कृते तत् कुरु—त्वाम् अभिवन्दे, शरणं गतः अस्मि। अस्मिन्संसारे त्वत्तः पुण्यतरः कोऽपि नास्ति। पुनः स्पृष्ट्वा, प्रणम्य—कः अन्यः त्वदृशः पृथिव्यां? येन मया शीघ्रं दुःखदं जन्म त्यक्तुं शक्यते।” एवं तत्र कृतिवासे, कपर्देश्वरे च, भक्तजनाः परमं पुरुषार्थं प्राप्नुवन्ति—शिवस्य अनुग्रहेण, योगेन च, सततं पूजनं जपं ध्यानं च कुर्वन्तः, पापविनाशं मोक्षं च लभन्ते।