कूर्मपुराणम्

शरीरान्ते तु तत्र विद्वान् परमं तेजः सुखमयं प्रविशति स्म। तेन भगवन्तम् ईशानं सम्यग् अर्चयित्वा ते परमं पदम् अवाप्नुवन्। ब्राह्मणश्रेष्ठ, ओंकारेश्वरः परमेश्वरः चर्ममात्रपरिमाणः इति श्रूयते। तथैव विश्वेश्वरः, ओंकारः, कपर्देश्वरः च सन्ति। एतत् सर्वं शम्भोः प्रसादात् विना कश्चन न वेत्ति। कृतिवासस्य त्रिशूलधारिणः प्रभोः लिङ्गदर्शनाय महर्षिः ब्रह्मविदां श्रेष्ठः स्वशिष्येभ्यः उपदिदेश। स ब्राह्मणान् हन्तुम् आगतः, ये अत्र नित्यं पूजयन्ति। भक्तजनरक्षणाय, द्विजश्रेष्ठ, भक्तवत्सलः कृतिवासः तदा चर्म वसनं कृत्वा तिष्ठति स्म। तेनैव शरीररूपेण ते परमं पदम् अवाप्नुवन्। ते कृतिवासस्य लिङ्गं सर्वदा परिवर्तन्तः तिष्ठन्ति। ते सिद्धजनाः कृतिवासं कदापि न परित्यजन्ति—अत्र निःसंशयम्। कृतिवासस्थले एकजन्मना मोक्षः लभ्यते। एतत् देवदेवेन, महादेवेन, शम्भुना गुह्यीकृतम्। ते महादेवं पूजयन्ति, शतरुद्रियम् अपि पठन्ति। हृदि स्थिरं शिवं देवम् आत्मानं ध्यायन्ति। ये कृतिवासे शरणं गताः, यतयः अपि महेशं मनसा ध्यायन्ति। ते रुद्रं स्तुवन्ति, शम्भुम् नमन्ति। अहम् अपि महादेवं नानारूपिणं जानामि। स तु जटाधरं तं लिङ्गम् अविनाशिनं द्रष्टुम् अगच्छत्। पिशाचमोचनतीर्थे त्रिशूलिनं देवम् अर्चयामास। क्षेत्रमाहात्म्यं ज्ञात्वा, गिरीशं पापहरं प्रणेमुः। तत्र एकः हरिणी सर्वोत्तमा, स्वं भक्षयितारं अन्विष्य कपर्देश्वरं परमेश्वरं प्रति अगच्छत्। सा भीतया व्याकुला व्याघ्रस्य वशं प्राप्ता। तस्याः समक्षं मुनिवरं दृष्ट्वा, सा अन्यं निर्जनं देशं जगाम। तत्राकाशे सूर्यतेजोवद् दीप्तिः महती ज्वलिता दृश्यते। वृषभारूढा सा पुरुषैः परिवृता दृष्टा। तत्र गणेश्वरः स्वयम् आविर्भूतः, किन्तु ततः परं न दृश्यते स्म। ते स्वं गुरुं अच्युतं कपर्देश्वरस्य माहात्म्यं पृष्टवन्तः। वृषभध्वजं प्रणम्य, स कपर्देशस्य माहात्म्यं व्याख्यात्। केवलं स्मरणमात्रेण सर्वपापसमूहेभ्यः शीघ्रं विमुक्तिः स्यात्। कपर्देश्वरस्य पूजनात् सर्वविघ्नाः विनश्यन्ति। यत्नेन तं पूजयेत्, वेदपाठैः स्तौयेत्। षण्मासेषु योगसिद्धिः जायते—अत्र न संशयः। पिशाचमोचनतीर्थस्य समीपे यः स्नानं कुर्यात्, सः दिनरात्रं रुद्रमन्त्रं प्रणवं च ब्रह्मरूपं जपेत्। तत्र योगात्मा सन् दीर्घव्रतम् उपगृह्य वसति स्म। अस्थिचर्मसमाच्छन्नः, पुनः पुनः दीर्घश्वासं कुर्वन् तिष्ठति स्म।