कूर्मपुराणम्

शृणु, देवि, अविमुक्ते मृतानां यः विधिः विहितः स एव परं पदं निश्चितम्। वाराणसी पुरी सर्वेषां पुण्यक्षेत्राणां श्रेयसीति श्रूयते। तत्रैव हि, अविमुक्ते, तारकाख्यं मोक्षदं ब्रह्म विवक्षितम्। एकेनैव जन्मना, हे शुभे, तत्र वाराणस्यां तदवाप्यते। यत्र स एव अविमुक्ताख्यः सूर्यः स्थितः, तत्रैव नित्यं सत्यं नाम अविमुक्तं सन्निहितम्। तत्र नारायणः भगवान्, देवदेवः महादेवः च वसतः। तौ च निरन्तरं मां, देवदेवानां पितामहम्, पूजयतः। ये जनाः वाराणसीं प्राप्नुवन्ति, ते परमं पदं यान्ति। तत्र महादेवात् ज्ञानं लब्ध्वा मुच्यते जनः। ततः परं न कदापि कायेन मनसा वाचा वापि पापं करोति। यत् अविमुक्ते स्थितं ज्ञानं, तद्वस्तुतः कश्चन न जानाति। एषा कथा या भगवता देवीं प्रति उक्ता, सर्वपापहरिणी स्यात्। यथा गिरीशः सर्वेशां मध्ये श्रेष्ठः, तथा एष क्षेत्रोऽपि सर्वेषां मध्ये। ते जनाः परमं क्षेत्रं, अविमुक्तं, शिवालयं प्राप्नुवन्ति। तस्य परमेशस्य स्थानं तैः न विज्ञायते। तेषां पापं शीघ्रं नश्यति, इहामुत्र च। कालस्वरूपः शर्वः सर्वाणि तेषां पापानि विनाशयति। मृतानां तत्र पुनर्जन्म सागरं न भवति। यः योगी वा, अयोगी वा, पापिष्ठः वा, पुण्यशीलः वा, स सर्वथा मोक्षमार्गे मनः स्थापयेत्। स भगवान् प्रमुखैः शिष्यैः सह वाराणस्यां निवसति स्म। ततोऽसौ ओंकाराख्यं महालिङ्गं, मोक्षप्रदं, गतवान्। तस्य माहात्म्यं शुद्धचित्तैः ऋषिभ्यः निवेदितवान्। केवलं तस्य स्मरणेन सर्वपापैः विमुच्यते जनः। विदुषा वाराणस्यां नित्यं पूज्यमानः स लिङ्गः मोक्षदः स्यात्। तत्रैव रुद्रः सुखेन रमते, प्राणिनां मोक्षं ददाति। एषः शुद्धः लिङ्गः ओंकारे तिष्ठति। लिङ्गस्य पञ्चधा रूपं, अधिष्ठानं च लयश्चोच्यते। यः ओंकारं प्रकाशयति स पञ्चस्थानमित्यपि कथ्यते। देहान्ते तत्र विद्वान् परमं आनन्दरूपं ज्योतिः प्रविशति। ईशानं देवमर्चयित्वा ते परं पदं प्राप्तवन्तः। हे द्विजश्रेष्ठ, ओंकारेश्वरः परमेश्वरः चर्ममात्रपरिमाणः। तथैव विश्वेश्वरः, ओंकारः, कपर्देश्वरश्च। तद् शंभोः प्रसादात् विना कश्चन न जानाति। कृतिवासस्य त्रिशूलधारिणः प्रभोः लिङ्गदर्शनं दुर्लभम्। स तु महर्षिः ब्रह्मविदां श्रेष्ठः शिष्येभ्यः तद् आख्यातवान्। स ब्राह्मणान् हन्तुं समुपागतः, ये चात्र नित्यं पूजयन्ति स्म। भक्तजनरक्षणाय, भक्तवत्सलः प्रभुः कृतिवासस्तदा चर्मावरणं कृत्वा विराजते स्म।