कूर्मपुराणम्

सर्ववेदान्तसारः वेदेषु दर्शिताः धर्माः एव, इत्येव निश्चितम्। ये कलिसम्भवदोषान् विजित्य परमं पदम् प्राप्तवन्तः, तेषां तु कालेः महान् गुणः अस्ति, यद्यपि सः बहुदोषैः विकृतः। विशेषतः ब्राह्मणः रुद्रं प्रभुं शरणं याचेत्। येषां मनः शान्तम्, ते रुद्रं गच्छन्ति, परमं पदम् च प्राप्नुवन्ति। अन्यदेवताभिः पूजायाम् तं फलम् न लभ्यते। महादेवस्य पूजना ध्यानं च दानं च शास्त्रं एव उद्घोषयति। यः परमं पदम् इच्छति, सः विरूपाक्षं शरणं याचेत्। तेषां दानं तपः यज्ञः जीवनं च व्यर्थम्। त्र्यम्बकाय योगिगुरवे नमः। सोमाय रुद्राय महाव्याधिकारणाय नमः। महादेवः महान् योगी, प्रभुः, अम्बिकापतिः। योगिनां गुरु योगिभिः साध्यः पिनाकधारः। नित्यः सर्वव्यापी ब्रह्मपरायणः ब्राह्मणप्रियः। एकरूपः महरूपः वेदैः विज्ञातः दिनाधिपः। कालाग्निः कालदाहकः कामदः कामनाशकः। भीषः पशुपतिः घोरः भास्करः तमःपरः। भूतभविष्यद्व्याप्तः मनुवर्त्तमानपर्यन्तम्। एते सर्वे च प्रत्येकमनुवर्त्तमानेषु निरवद्यं प्रतिपादितम्। ये समप्रभाः नामरूपैः साक्षात् प्रकटन्ते। सः ईशानाय परमभक्तिं धृतवान्, निश्चलां शुद्धां च। सः विष्णुं सर्वज्ञं सर्वस्य स्रष्टारं प्रत्यक्षं साक्षात् अवगच्छत्। ऋषिः सुन्दरकरः नम्रं तं स्पृष्टवान्। त्रिलोक्यां, हे पुरारिविजयिन्, शङ्करः एव भक्त्याः विषयः। सः साक्षात् जगत्पतिं रुद्रं विश्वगुरुं अपश्यत्। ततः हृषीकेशः स्वयं नित्यः स्नेहेन उवाच। शिवं परमभक्त्या शरणं गच्छ, सर्वशरण्यं। सः शङ्करस्य नगरं गत्वा भवस्य पूजां अकरोत्। सर्वकर्माणि परित्यज्य तस्य पूजायाम् एकचित्तः अभवत्। सत्यवत्याः पुत्रं वा देवकीपुत्रं कृष्णं च परित्यज्य— पाराशर्यं ऋषिं, अप्रमेयतेजसं व्यासं च। कः अन्यः रुद्रं परमेश्वरं सत्यं जानाति? पाराशर्यं महात्मानं योगिनं अक्षरं विष्णुं च। तस्मै सत्यवत्याः पुत्राय महात्मने व्यासाय नमः। किं सः महात्मा अकरोत्? इच्छामः श्रोतुम्, जिज्ञासायाम्। सः गङ्गातटे शिवं सर्वेश्वरं पूजितवान्। ऋषयः व्यासं ऋषिसत्तमं पूजया सम्मानितवन्तः। ते पुण्यात्मनः महादेवभक्ताः मोक्षशास्त्रं नित्यं अनुवर्तितवन्तः। देवदेवस्य महात्म्यं वेदेषु दर्शिताः धर्माः। जैमिनिः व्यासं गूढं नित्यं चार्थं पप्रच्छ।