कूर्मपुराणम्

कलियुगे ब्राह्मणानां कर्मदोषैः जनानां मध्ये भीरुत्वं जायते। तत्र यज्ञाः सम्यक् न क्रियन्ते, अल्पबुद्धयः वेदपाठिनः भवन्ति। तस्मिन्काले शयन-आसन-भोजनासक्तता प्रवर्तते। नरपतिं प्रति, गर्भघातनं च, वीरहत्या च दृश्यते। द्विजातयः अपि विहितान्यन्यकर्माणि न कुर्वन्ति। वेदाः, धर्मशास्त्राणि, पुराणानि च कलियुगे न लभन्ते यथोचितं स्थानम्। ब्राह्मणानां स्वधर्मे न अनुरक्तिः जायते। जनाः परस्परं भिक्षायाः आश्रिताः स्युः। स्त्रियः अपि केशान् मुक्त्वा विचरन्ति कलियुगे। युगान्ते शूद्राः धर्मपालनं कुर्वन्ति। चौराः चौरात् चौर्यं कुर्वन्ति, अपरः अपि तस्माच्चौर्यं करोति। अधर्मासक्त्या, तमोगुणप्रधानं आचरणं कलिलक्षणं मन्यते। केचन वेदान् विक्रयन्ति, अन्ये तीर्थानि विक्रयन्ति। राजसेविनः शूद्राः द्विजश्रेष्ठान् ताडयन्ति। राजा ज्ञात्वापि न हिंसति, परन्तु कालप्रभावात् कलौ हिंसां करोति। अल्पविद्याः, अल्पधनाः, अल्पबलाः जनाः शूद्रान् पूजयन्ति। द्विजातयः सेवानिमित्तं द्वारि तिष्ठन्ति। तत्र ब्राह्मणाः स्तुतिपाठेन सेवां कुर्वन्ति। वेदमन्त्रपाठिनः अपि घोरनास्तिक्यं गृह्णन्ति। शतशः सहस्रशश्च तपस्विनः उत्पद्यन्ते। हे नृप, ते देवान् लौकिकगीतैः गायन्ति। कलियुगे ब्राह्मणाः क्षत्रियाश्च सन्ति। कीटकाः मूषकाः सर्पाश्च मानवान् पीडयन्ति। ये द्विजातयः दधीचिशापदग्धाः पूर्वं दक्षयज्ञे, ते अपि कल्यन्ते धर्मं व्यर्थं आचरन्ति। ब्राह्मणादिभिः स्वस्वजातिषु एव जन्म प्राप्यते। ते वेदबाह्यव्रतानि आचरन्ति, दुष्टाचारिणः स्युः, आश्रमाः व्यर्थाः भवन्ति। तमोगुणग्रस्तचित्ताः, पतिताचारैः पतन्ति। मानवानां न देवता, न देवतानां देवता अस्ति। वेदस्मृतिप्रणीतकर्माणां स्थापने, भक्तजनहिताय च, सर्ववेदान्तसारः वेदेषु निर्दिष्टधर्मः एव। कलिदोषान् जित्वा, परमपदं प्राप्नुवन्ति। एषः कलियुगस्य महान् गुणः, यद्यपि स दोषैः परिविष्टः अस्ति। विशेषतः ब्राह्मणः रुद्रं प्रभुं शरणं गच्छेत्। ये शान्तचित्ताः, ते रुद्रं गत्वा परमपदं प्राप्नुवन्ति। अन्यदेवतापूजया तद्फलं न लभ्यते। महादेवस्य पूजनं, ध्यानं, दानं च शास्त्रे निर्दिष्टम्। परमपदकामः विरूपाक्षं शरणं गच्छेत्। तेषां दानं, तपः, यज्ञः, जीवनमपि व्यर्थम्। त्र्यम्बकाय, योगिगुरवे, नमः।