कूर्मपुराणम्

ये तु महेश्वरद्वेषिणः, ते तत्र न गच्छन्ति स्म। ये पिनाकिनं निन्दन्ति, शीघ्रमेव विनश्यन्ति। यः ईशानं देवमवमन्यते, स अनन्तान् नरकान् यान्ति। ये च कृत्या वा, मनसा वा, वाचा वा—even प्रयत्नेन—तस्य भक्तेषु दुष्टभावं कुर्वन्ति, तान् कलियुगे भक्तैः सावधानतया परिहर्तव्यान्। गौतमेन भूमौ शप्ताः ते, द्विजश्रेष्ठैः न सम्प्रलाप्याः। ततः ते उत्तमाः ‘ॐ’ इति उच्चार्य शीघ्रं स्वस्वगृहाणि गतवन्तः। स च स्वकुलं संहृत्य स परं पदं गतवान्। एतद् विस्तारतः वक्तुमशक्यम्; किं पुनरन्यच्छ्रोतुमिच्छसि? सर्वपापैः विमुक्तः स्वर्गलोके पूज्यते। ततः सूतादीन् प्रति उवाच—एतेषां स्वभावं संक्षेपेण वर्णय। पार्थः धर्मात्मा, पाण्डवः शत्रुनिषूदनः, कृष्टद्वैपायनं मुनिं मार्गे गच्छन्तं अपश्यत्। अर्जुनः तदा भूमौ प्रणिपत्य शोकं त्यक्त्वा उवाच—भगवन्, त्वं कुतः शीघ्रं गच्छसि, कुत्र वा? किं कार्यं मम, कमललोचन, इदानीं वद। मुनिः शिष्यसंघेन परिवृतः तटाकस्य तटे उपाविशत्। स उवाच—अहं वारणस्याः महापुर्यां, देवालये, गच्छामि। तत्र कलौ जाताः पापिनः, वर्णाश्रमविहीनाः भविष्यन्ति। कलियुगे सर्वपापानां प्रायश्चित्तमेव उपायः। तत्र महानात्मानः, धर्मिष्ठाः, सत्यवदिनश्च भविष्यन्ति। यदि त्वं स्वं परमं धर्मं पालयसि, अद्य त्वं भयात् मुक्तो भविष्यसि। ततः प्रणम्य अर्जुनः द्विजश्रेष्ठं युगधर्मान् पृष्टवान्। स ईशानं देवमभिवन्द्य युगधर्मान् शाश्वतान् पृच्छति स्म। पार्थ, अहं एतत् विस्तारतः वक्तुं न शक्नोमि। तृतीयं द्वापरं नाम, चतुर्थं कलिः स्मृतः। द्वापरे यज्ञमेव उक्तं, कलौ दानमेव। द्वापरे विष्णुः देवता, कलौ रुद्रः महेश्वरः। पुण्यः स रुद्रः पिनाकधन्वा सर्वेषु युगेषु पूज्यते। तिष्ये त्र्यंशविहीने, केवलं साररूपेण स्थितिः। सर्वे प्राणिनः नित्यं तृप्ताः, नित्यं हृष्टाः, सुखोपभोगिनः। समाना आयुः, समं सौख्यं, समं रूपं च तेषां कृतयुगे। समाधौ तपस्यां च दृढाः, महादेवभक्तिपरायणाः। गिरिषु सागरेषु च वसन्ति, अनिकेतनाः, शत्रुतापन। तदा तद् ऐश्वर्यं नष्टे, अन्यद् ऐश्वर्यं समुत्पन्नम्। मेघगर्जनात् वर्षा ववर्ष। तदा तेषां वृक्षा एव गृहाणि अभवन्। त्रेतायाः आदौ तैः वृक्षैः जीविकां चक्रुः। ततः सहसा रागलोभभावः उत्पन्नः। ततो हि सर्वे ते वृक्षाः गृहसंज्ञकाः नष्टाः।