कूर्मपुराणम्

सर्वस्य कारणं भीषणं शान्तं धैर्यवन्तं च भगवन्तं प्रणम्य, शङ्करं महेशं गिरिशं शिवं च भक्त्या नमस्कृत्य, भगवतः अनुग्रहेण जीवाः शीघ्रं संसारसागरं तरिष्यन्ति इति श्रुत्वा, स भक्तः मनसा सर्वदिक्प्रवृत्तं ईशानं समुपजगाम। ततो देवदेवस्य त्रिशूलधारिणः कामितस्थानं स गच्छति स्म। यः कश्चित् एतत् शृणोति वा पठति वा, स सर्वपापैः विमुच्यते; तथा च वासुदेवेन पापात् मुच्यते इति ब्राह्मणश्रेष्ठाय प्रोक्तम्। एवं महायोगी भगवान् कृष्णद्वैपायनः उवाच। ततः सा देवी साम्बं नाम उत्तमं पुत्रं जनयामास। तौ अपि गुणसम्पन्नौ कृष्णस्यैव अन्यदेहौ बभूवतुः। तयोः इन्द्रं सहजं जित्वा, बाणं दैत्यवरं पराजित्य, नारायणः परमबुद्ध्या स्वधाम गन्तुम् निश्चितवान्। स नित्यः कृतकृत्यः द्वारकां द्रष्टुं समागतः। तत्र रामेण सह विदुषा उपविष्टः। सर्वाणि कर्माणि कृतानि; मुनिश्रेष्ठ, तुष्टः भव। अस्मिन्कले सर्वे जनाः पापमार्गे एव चरिष्यन्ति। अनेन द्विजश्रेष्ठाः कलिजन्मपापात् विमुच्यन्ते। तेषां परमपुरुषनिष्ठानां पापं नश्यतु। वैदिकविधिना ते तदवस्थां प्राप्स्यन्ति। कलौ नारायणभक्तिः भविष्यति। ये तु महेश्वरद्वेषिणः, ते तत्र न यान्ति। पिनाकिनं निन्दन्तः शीघ्रं विनश्यन्ति। ईशानदेवं यः निन्दति, स अनन्तान् नरकान् गच्छति। कर्मणा, मनसा, वाचा, यत्नेन वा, तस्य भक्तेषु अपि। कलियुगे तादृशाः भक्तैः सविशेषेण वर्जनीयाः। गौतमेन भूमौ शप्ताः, द्विजश्रेष्ठैः तैः न सह भाषणम्। ततः 'ॐ' इति उच्चार्य श्रेष्ठाः स्वधामानि शीघ्रं ययुः। स सर्वं वंशं संहृत्य परमां गतिं गतः। तस्य विस्तारतः वर्णनं न शक्यते; किं भूयः श्रोतुम् इच्छसि? सर्वपापैः विमुक्तः स्वर्गलोके पूज्यते। अथ सूतादीन् प्रति, तेषां स्वभावं संक्षेपेण वर्णय। पार्थः, धर्मात्मा पाण्डवः शत्रुनिग्रही, कृष्णद्वैपायनं मुनिं पन्थानं चरन्तं दृष्ट्वा, भूमौ साष्टाङ्गं पतित्वा शोकं परित्यज्य प्रणनाम। ततः पप्रच्छ—"भगवन्, शीघ्रं कुत्र गच्छसि? कस्य च देशस्य गन्ता असि? किं मम कर्तव्यं, पद्मलोचन, ब्रूहि।" स मुनिः शिष्यसंवृतः नदीतीरे उपविष्टः। स उवाच—"अहं वारणस्यां महापुर्यां, देवालये, गच्छामि। तत्र कलौ जाताः महापापिनः वर्णाश्रमविहीनाः भविष्यन्ति। कलियुगे सर्वपापनाशनं प्रायश्चित्तमेव उपायः।