कूर्मपुराणम्

महादेवः प्रसन्नचित्तः हर्षपूर्णेन हृदया मम समीपे सन्दिष्टवान्। स स्नेहेन मामुवाच—"वत्स, वत्स, हे हरि, चराचरं विश्वमिदं रक्षस्व। निर्गुणोऽपि असङ्गः सन् सर्गस्थितिसंहारकारणगुणैः युक्तः एष भविता। एष भगवाँस्तव पुत्रो भविष्यति, नित्यस्वरूपः। अहं कोपसमुत्थितः त्रिशूलधारी तव पुत्ररूपेण अवतीर्य भविष्यामि।" एवमुक्त्वा, स भगवान् महादेवः तत्रैव अन्तर्धानमगात्। हे ब्रह्मन्, तस्मिन्नेव लिङ्गे लीनः स यः परं ब्रह्मरूपं प्राप्नोति, तद् योगविद्भिरेव ज्ञायते, न देवैः, न दानवैः। ये ज्ञानवन्तः, तैः सूक्ष्मं दुर्विज्ञेयं तद् दृश्यते। महादेवाय रुद्राय देवेशाय लिङ्गिने नमः। भीमाय शान्ताय धृताय सर्वकारणाय नमः। शङ्कराय महेशाय गिरिशाय शिवाय च नमः। त्वं शीघ्रं संसारसागरं तरिष्यसि। स तदा चित्तेन सर्वदिक्प्रतिपन्नं ईशानं देवं समुपजगाम। स त्रिशूलधारिणं देवदेवस्य कामितं स्थानं जगाम। यः कश्चित् एतद् शृणोति वा पठति वा स सर्वपापैः विमुच्यते। हे द्विजश्रेष्ठ, वासुदेवेन हि जनः पापात् विमुच्यते। एवं महायोगी कृष्णद्वैपायनः भगवान् उवाच। ततः सा सुतं साम्बं उत्तमं पुण्यशीलं जनयामास। तौ उभौ गुणसम्पन्नौ कृष्णस्यैव अन्यदेहौ आसाताम्। तौ सहजेनैव इन्द्रं जित्वा, बाणं दैत्यं च पराजित्य, ततः नारायणः परां बुद्धिं कृत्वा स्वं पदं प्रति प्रतस्थे। स नित्यः कृतकृत्यः द्वारकां द्रष्टुं समुपागमत्। तत्र स बुद्धिमान् रामेण सहासीनः। स सर्वाणि कर्माणि कृतानि सन्तुष्टः ऋषिं प्रहर्षयन् उवाच—"सर्वं सम्पन्नम्। हे मुनिश्रेष्ठ, तुष्टो भव।" "अस्मिन् युगे सर्वे जनाः पापमार्गानुवर्तिनः भविष्यन्ति। एतेन द्विजश्रेष्ठाः कलिजन्मपापात् विमुच्यन्ति। तेषां परमपुरुषनिष्ठानां पापं नश्यतु। वेदविहितैः क्रियाभिः तं पदं प्राप्स्यन्ति। कलौ नारायणभक्तिः भविष्यति। ये तु महेश्वरद्वेषिणः ते तत्र न यास्यन्ति। ये पिनाकिनं निन्दन्ति ते शीघ्रं विनश्यन्ति। ईशानदेवस्य निन्दकः असंख्येय नरकान् गच्छति—कायेन, मनसा, वाचा, यत्नेन वा तस्य भक्तेषु। कलियुगे तादृशाः भक्तिभिः सदा वर्जनीयाः। गौतमेन भूमौ शप्ताः ते द्विजश्रेष्ठैः न संबाषणीयाः।" एवं 'ॐ' इति उच्चार्य, ते श्रेष्ठाः स्वं स्वं लोकं शीघ्रं जग्मुः। स च सर्वं स्ववंशं संहृत्य तं परं पदं ययौ। तस्य विस्तारतः वर्णनं न शक्यते; किमन्यच्छ्रोतुमिच्छसि? सर्वपापविनिर्मुक्तः स्वर्गलोके पूज्यते।