कूर्मपुराणम्

शिवाय शान्ताय ब्रह्मस्वरूपाय लिङ्गरूपाय नमः। पुनः पुनः शिवाय शान्ताय ब्रह्मस्वरूपाय लिङ्गरूपाय नमः। स देवः महायोगी दशकोटिसूर्यप्रभया दीप्तिमान् विराजते। तस्य सहस्रभुजपादः, सूर्यचन्द्राग्निनेत्रः। नागः तस्य यज्ञोपवीतम्, मेघनिनादध्वनिः तस्य स्वरः। तं महादेवं पश्य—सर्वभीः विमुक्तिः स्यात्। तस्य वामभागे विष्णुः रक्षकः विराजते, हृदि हरः स्थितः। ब्रह्माणं आलिङ्ग्य, सः अनुग्रहाय प्रवृत्तः अभवत्। तस्य मुखं दृष्ट्वा नारायणः पितामहः च उक्तवन्तौ—"महादेव! त्वयि भक्तिर्नित्यं अस्तु।" तदा महादेवः प्रसन्नः हृष्टचित्तः माम् उवाच—"बालक! बालक! हे हरि! सर्वं चराचरं विश्वं रक्ष।" निर्गुणः अपि, सः सर्ग-स्थिति-लयगुणैः युक्तः। एषः भाग्यशाली तव पुत्रः स्यात्, नित्यस्वरूपः। अहं कुपितः त्रिशूलधारः तव पुत्ररूपे प्रकटितः स्याम्। महादेवः माम् अनुगृह्य तत्रैव अदृश्यः अभवत्। ब्रह्मन्! लिङ्गे लीनः ब्रह्मणः परमं रूपं लभ्यते। योगविदः एव तद् जानन्ति, न देवा न दानवाः। ज्ञानयुक्तैः तेन सूक्ष्मं अगम्यं दृश्यते। महादेवाय रुद्राय देवदेवाय लिङ्गधारिणे नमः। भीमाय शान्ताय धीराय सर्वकारणाय नमः। शङ्कराय महेशाय गिरिशाय शिवाय नमः। शीघ्रं संसारसागरं तरिष्यसि। सः मनसा ईशानं सर्वदिक्प्रतिपक्षं देवम् उपगच्छत्। त्रिशूलधारिणं देवदेवस्य इच्छितं स्थानं जगाम। यः शृणोति वा पठति वा, सः सर्वपापैः विमुक्तः। ब्राह्मणश्रेष्ठ! वासुदेवेन जनः पापात् विमुच्यते। एवं महायोगी कृष्णद्वैपायनः उक्तवान्। ततः सा सुतं साम्बं उत्तमं पुण्यश्लोकं प्रसूतवती। उभौ गुणैः सम्पन्नौ कृष्णस्य अन्यदेहौ अभवताम्। तौ इन्द्रं सहजं जित्वा, बाणमहासुरं पराजित्य। नारायणः परमबुद्ध्या स्वधाम गन्तुं संकल्पं चकार। सः नित्यः कार्यसंपन्नः द्वारकां द्रष्टुं आगतः। तत्र सः रामसहितः विद्वदासनं उपाविशत्। "सर्वकार्याणि कृतानि; मुने, तुष्टः भव।" इति उक्तवान्। अस्मिन युगे जनाः सर्वे पापानुगाः भविष्यन्ति। तेन द्विजश्रेष्ठाः कलिसंभूतपापात् विमुच्यन्ति। परमपुरुषभक्तानां तद् पापं नश्यतु। वेदविहितैः विधिभिः ते तत् पदं प्राप्नुवन्ति। कलियुगे नारायणभक्तिः भविष्यति।