कूर्मपुराणम्

अहं चाजन्मा तस्य लिङ्गस्य अन्तं ज्ञातुम् इच्छन् ऊर्ध्वं जगाम। शतवर्षपर्यन्तं यत्नपूर्वकं विचिन्त्यापि, अहं पितामहः तस्य अन्तं न ज्ञातवान्। तयोः भगवतो मायया मोहितौ, आवां जगन्नाथं ध्यानपूर्वकं स्मरामः। कृताञ्जलिपुटौ तौ परं शम्भुं स्तुतवन्तौ। शान्ताय शिवाय, ब्रह्मस्वरूपिणे, लिङ्गरूपधारिणे नमः—इति पुनः पुनः सप्तवारं नमस्कृत्य, शिवं स्तुतवन्तौ। स महायोगी देवः दशम्युत्सवितृसमानप्रभाम् अदधात्। सहस्रहस्तपादः, सूर्यचन्द्राग्निनेत्रः, नागयज्ञोपवीती, मेघमृदङ्गनिनादस्वरः च सः प्रभाति। सः महेश्वरः उवाच—मां पश्यत, सर्वभीतः परित्यज्यताम्। मम वामभागे विष्णुः रक्षिता, हृदि हरः स्थितः। ब्रह्माणं समालिङ्ग्य, सः अनुग्रहस्य प्रवृत्तिम् अपादयत्। तस्य मुखं दृष्ट्वा, नारायणः पितामहश्च समं वदतुः—"त्वयि, महादेव, अविचलिता भक्ति: सदा अस्तु।" ततः प्रसन्नचित्तः महेश्वरः माम् अभाषत—"वत्स, वत्स, हे हरि, चराचरं विश्वं रक्ष। निर्गुणः अपि सः सृष्टिस्थितिसंहारधर्मान् धारयति। अयम् अनादिः तव पुत्रः भविष्यति। अहम् अपि क्रोधसमुत्पन्नः त्रिशूलधारी तव पुत्ररूपे प्रकटिष्ये।" एवं माम् अनुगृह्य, स देवः तत्रैव अन्तर्धानम् अगच्छत्। ब्रह्मन्, तस्मिन्नेव लिङ्गे लीनः, ब्रह्मस्वरूपं परं प्राप्यते। एतद् योगविद्भिः ज्ञायते, न देवैः न दानवैः। ये ज्ञानयुक्ताः, तैः सूक्ष्मं दुर्ग्राह्यं च तत्र दृश्यते। महादेवाय, रुद्राय, देवदेवाय, लिङ्गधारिणे नमः। उग्राय, शान्ताय, धृताय, सर्वकारणाय नमः। शङ्कराय, महेशाय, गिरिशाय, शिवाय नमः। त्वं शीघ्रं संसारसागरं तरिष्यसि। सः मनसा सर्वतोमुखं ईशानं देवमुपगम्य, त्रिशूलपाणेः देवदेवस्य कामितं स्थानं गतवान्। यः एतद् शृणोति वा पठति वा, स सर्वपापैः विमुक्तः भवति। ब्राह्मणश्रेष्ठ, वासुदेवेन पापानाम् मोचनं भवति। एवं महायोगी कृष्णद्वैपायनः भगवान् उक्तवान्। ततः सा सुतसंपन्ना साम्बं श्रेष्ठं पुत्रं प्रसूतवती। उभौ गुणसम्पन्नौ, कृष्णस्यैव अन्यतनूभूतौ आस्ताम्।