कूर्मपुराणम्

श्रीकृष्णस्यार्थविवेकाय, तदानीं साक्षात् श्रीकृष्णः एव वक्तुं आरभते। एकस्मिन्नेव समुद्रे, अहं सनातनः, शङ्खचक्रगदाधरः, शयाने स्थितः। सहस्रबाहुसंपन्नः, स्वात्मना एकीकृतः, पुरातनः अहं तत्र शयानः आसम्। कोटिसूर्यप्रभासमानः, तेजसा आवृतः, दीप्तिमान् विराजमानः। नीलकण्ठः देवः, यः ऋग्यजुःसामवेदैः स्तुतः, तत्र विराजते। तदनन्तरं ब्रह्मा स्वयम्, महातेजस्वी, स्मितं कृत्वा, भाषते। "अहं लोकानां स्रष्टा, स्वयम्भूः, पितामहः। अहं लोकानां स्रष्टा पुनः पुनः संहारकर्ता च।" अर्थविवेकाय, शिवस्वरूपः परमलिङ्गः तत्र प्रादुरभवत्। न तस्य क्षयोऽस्ति न वृद्धिः, नादिर्न मध्यं न च अन्तः। "अहं अजः, तस्य अन्तं ज्ञातुम् इच्छन्, ऊर्ध्वं प्रति गतः।" शतवर्षाणि अन्वेषयन् अपि, पितामहः अन्तं न जानाति। तस्य मायया मोहितौ, आवां जगन्नाथं ध्यायामास। अञ्जलिं कृत्वा, परमशम्भुं स्तुतवन्तौ। "शान्ताय शिवाय ब्रह्मस्वरूपिणे लिङ्गरूपाय नमः," इति पुनः पुनः आवां नमः कृतवन्तौ। महायोगी देवः, दशकोटिसूर्यसमानप्रभायुक्तः, सहस्रहस्तपादः, सूर्यचन्द्राग्निनेत्रः। नागोपवीती, मेघनादध्वनितुल्यः तस्य स्वरः। "माम् पश्य, महादेवः अहम्, सर्वभीः विमुक्तः भव," इति उक्तवान्। तस्य वामभागे विष्णुः रक्षिता, हृदये हरः स्थितः। ब्रह्माणं आलिङ्ग्य, अनुग्रहाय प्रवृत्तः। तस्य मुखं दृष्ट्वा, नारायणः पितामहः च भाषते— "त्वयि महादेव भक्तिः सततं अस्तु।" महादेवः तुष्टः, हृष्टहृदयः, माम् उवाच— "वत्स, वत्स, हे हरि, चराचरं विश्वं रक्ष।" निर्गुणः, असंगः अपि, स्रष्टा, पालकः, संहर्ता गुणैः युक्तः। "एषः पुण्यः तव पुत्रः भविष्यति, नित्यस्वरूपः।" "अहं कुपितः त्रिशूलधारी पुत्ररूपे तव प्रादुरभविष्यामि।" आशिषं दत्त्वा, स देवः तत्रैव अन्तर्धानम्। ब्रह्मन्, तस्य लिङ्गे लीनत्वेन, ब्रह्मस्वरूपं परमं लभ्यते। योगविद्भिः एव एतत् ज्ञायते, न देवैः न दानवैः। ये ज्ञानयुक्ताः, तैः सूक्ष्मं अगम्यं दृश्यते। "महादेवाय रुद्राय देवदेवाय लिङ्गधारिणे नमः," इति नमस्कृत्य कथा समाप्ता।