कूर्मपुराणम्

स्नानं कृत्वा शुभ्रवस्त्रधारी सः सूर्यस्य पुरतः समाहितहस्तः स्थितवान्। देवाधिदेवः तत्र देवांश्च ऋषिसंघांश्च पितॄंश्च विधिवत् तर्पणं अकरोत्। ततः भूताधिपं भस्मलेपनं लिङ्गरूपस्थितं भक्त्या पूजयामास। श्रेष्ठान् ऋषीन् तर्पयित्वा ब्राह्मणान् यथायोग्यं सत्कृत्य, पुत्रैः अन्यैः च परिवृतः, सः मंगल्यम् पुराणकथाभिः रममाणः अभवत्। तत्र मार्कण्डेयः प्रसन्नमुखः मधुरं वचनं कृष्णं प्रति उवाच। "वदस्व, त्वं कर्मभिः पूज्यः योगिनां ध्यानगम्यः च। वृष्णिकुले देवः पृथिव्याः भारहरणाय अवतरितः। पुत्राः सर्वे श्रुण्वन्तः सः स्मितवत् उक्तवान्। तथापि अहं शाश्वतं देवदेवं पूजये। एवं परमं शिवं ज्ञात्वा अहं प्रभुं पूजये। अतः आत्मनः मूलरूपं तम् ज्ञात्वा अहं तं पूजये। जगतां हिताय लिङ्गरूपेण शिवं पूजनीयम्। अतः आत्मन्येव आत्मस्वरूपं प्रभुं पूजये। हे तेजस्विन्, नः मध्ये किञ्चिद् भेदः नास्ति—एष वेदस्य निर्णयः। लिङ्गरूपस्थं महेश्वरं ध्यान्यं पूज्यं मान्यं ज्ञेयम्। वदस्व, हे विशाललोचन कृष्ण, एष गूढार्थः परमः। वेदाः महादेवं अक्षरं लिङ्गधारिणं उद्घोषयन्ति। ब्रह्मजागरणाय शिवः स्वयम् ममोत्पन्नः। लोकहितकामनया महादेवं पूजयाम। हे कृष्ण, बोधाय त्वं स्वयम् वद। एकस्मिन् समुद्रे अहं शाश्वतः शङ्खचक्रगदाधरः शयानः आसम्। सहस्रबाहुः स्वात्मन्युक्तः पुरातनः अहं तत्र शयानः अभवम्। सहस्रसूर्यसमप्रभः तेजसा आवृतः दीप्तमान्। नीलकण्ठः देवः ऋग्यजुस्सामवेदैः स्तुतः आसीत्। ततः ब्रह्मा स्वयं महातेजाः स्मितवान् उक्तवान्—‘अहं लोकसृजः स्वयम्भूः पितामहः। लोकसृष्टा पुनः पुनः विनाशकः च। बोधाय परमं लिङ्गं शिवस्वरूपं प्रादुरभवत्। तद् निःक्षयवृद्धिः अनादिमध्यान्तरहितम्। तस्य अन्तं ज्ञातुम् इच्छन् अहं अजः ऊर्ध्वं गतवान्। शतवर्षं अन्वेष्यापि अन्तं न अवेदी। तयोः मायया मोहितौ आवां जगदीश्वरं ध्यायामास। समाहितहस्तौ आवां परमं शम्भुं स्तुतवन्तौ।’ ‘शिवाय शान्ताय ब्रह्मस्वरूपाय लिङ्गरूपाय नमः।’ इति आवां पुनः पुनः नमः अकरोत्—शिवाय शान्ताय ब्रह्मस्वरूपाय लिङ्गरूपाय नमः।