कूर्मपुराणम्

सूतः कथयति—योऽन्तरिक्षे सञ्चरन् स महर्षिभिः सह कैलासं परमं पर्वतं जगाम। तत्र देवानां प्रभुः हरिः, गोविन्दः दिव्ये आसने विराजमानः आसीत्। तं महादेवस्य गणैः सिद्धयोगिभिः च परिवृतं ददर्श। स हरये द्वारकायां यः कृतं तद्वृत्तान्तं निवेदितवान्। ततः कृष्णः हरिणा अनुमतः स्वपुरं प्रत्यागच्छत्। मधुसूदनः मधुरैः अमृतोपमैः वाक्यैः सम्मानितः निर्गतः। स शङ्खचक्रगदाधरः महायोगिभिः अनुगतः अभवत्। गोविन्दः शीघ्रं दिव्यां द्वारवतीं पुरं अगच्छत्। तस्यागमनेन निष्कलंकाः रात्रयः प्रकाशन्ति स्म। ताः शुभां दिव्यां द्वारवतीं पुरं अलंकृतवन्तः। तस्मिन्नेव काले तां रम्यां नगरीं लाजादिभिः पूजनेन सुसज्जितवन्तः। सहस्रशः शङ्खाः नादिताः, मृदङ्गनिनादः अपि अभवत्। युवतयः दीप्यमानाः मधुरगीतैः गायन्ति स्म। ताः वसुदेवसुतं पुष्पवृष्ट्या पूजयामासुः। महायोगी दिव्ये आसने स्थितः देव्या परिवृतः स्फुरति स्म। स मुख्यपुत्रैः तथा सहस्रशः स्त्रीभिः परिवृतः आसीत्। स भगवाँ महालया, स्वया सह, यथा देवः देव्या सह, शोभते स्म। प्राचीनाः महर्षयः द्विजातयः मार्कण्डेयादयः तत्र उपस्थिताः। हरिः उत्थाय, शीरो नमयित्वा, स्वं आसनं दत्तवान्। इच्छितान् वरान् दत्त्वा हरिः तान् विसर्जितवान्। स्नानं कृत्वा, शुभ्रवस्त्रधारी, सूर्यस्य पुरतः अञ्जलिं कृत्वा स्थितः। देवान् ऋषिगणान् पितृन् च भगवाँ देवाधिदेवः तर्पणं अकरोत्। भूतनाथं भस्मलिप्तं लिङ्गस्थं पूजितवान्। ततः श्रेष्ठान् ऋषीन् पूजयित्वा ब्राह्मणान् यथायोग्यं सम्मानितवान्। पुत्रैः अन्यैः च परिवृतः शुभानि पुराणकथाः प्रवृत्तवान्। तदा मार्कण्डेयः स्मितं कृत्वा मधुरं वचनं कृष्णं प्रति उवाच। त्वं कर्मभिः पूज्यः योगिनां ध्यानविषयः च। भगवाँ वृष्णिकुले पृथिवीभारहरणार्थं जातः। सर्वे पुत्राः शृण्वन्तः स स्मितमिव वदन् उवाच। तथापि अहं सनातनं भगवन्तं देवाधिदेवम् उपास्ये। तथापि परमं शिवं ज्ञात्वा अहं भगवंतं उपास्ये। अतः स्वस्य मूलरूपं ज्ञात्वा अहं तं उपास्ये। लोकहिताय लिङ्गस्थं शिवं पूजनीयम्। अतः आत्मनात्मानं भगवन्तं उपास्ये। हे तेजस्विन्, नः मध्ये भेदः नास्ति, एष वेदानां निष्कर्षः। महेश्वरः लिङ्गस्थः ध्यान्यः पूज्यः मान्यः ज्ञेयः च। हे विशालाक्ष कृष्ण, एतत् गूढं परमं विषयं वद। वेदाः महादेवं अक्षरं लिङ्गधारिणं इति घोषयन्ति। ब्रह्मणः जागरणाय शिवः ममात् प्रकटितः। तस्मात् सर्वलोकहितकाम्यया महादेवं पूजयाम।