कूर्मपुराणम्

श्रीकृष्णः तेजसा विराजमानः पर्वतानां गुहासु विचरन् दृश्यते स्म। तत्र तत्र सिद्धाः, यक्षाः, गन्धर्वाश्च तं विश्वव्यापिनं भगवन्तं साक्षात् पश्यन्तः विस्मिताः आसन्। तस्य महात्मनः शिरसि पुष्पवृष्टिं अकुर्वन्। श्रीकृष्णदर्शनात् तेषां वसनानि भूषणानि च विक्षिप्तानि अभवन्, ते सन्त्रस्ताः कम्पमानाः च स्थिताः। देवकीसुतं दृष्ट्वा रमणीयाङ्गनाः कामेन परिपूर्णाः अभवन्। केचन स्त्रियः तस्य मुखामृतं पिबन्त्यः तं साक्षात् निरीक्षन्त्यः स्थिताः। कामार्ता नार्यः लोकाभरणं श्रीकृष्णं भूषणैः अलङ्कृत्य, स्वयमेव भूषणैः आत्मानं माधवं च शोभयन्त्यः आसन्। निष्कलङ्कहरिणलोचनाः ताः स्त्रियः हरिपद्ममुखं चुम्बन्त्यः स्नेहेन अभवन्। तस्य मायया मोहिताः तं सुरलोकं निनयुः। तत्र श्रीकृष्णः अनेकस्वरूपधारी सन् तासां सर्वान् कामान् क्रीडया पूरयामास। श्रीनारायणः स्वमायया लोकमोहं कृत्वा स्वयं प्रमोदं लेभे। एवं गोविन्दस्य वियोगात् जनाः शोकेन भीताः अभवन्। श्रीकृष्णः तं अन्विष्य हिमवन्तं पर्वतं जगाम। ततः पुनः सः द्वारवतीपुरं उपमन्यवे प्रति प्रतिनिवृत्तः। तत्र सहस्राणि द्वारकां शुभां प्राप्तानि, ये भयङ्कराणि आसन्। श्रीकृष्णः तान् महायुद्धे हत्वा तां दिव्यां पुरीं रक्षितवान्। कश्चन कैलासशिखरे कृष्णं दृष्ट्वा द्वारवतीं गतः। तत्र ते पप्रच्छुः—"भगवन् नारायण, कुत्र धन्यः हरिः वसति?" सः उवाच—"अद्य महायोगी प्रमोदं लभते; तम् दृष्ट्वा अहम् अत्र आगतः।" ततः, हे मुनयः, यः नभः सञ्चरति, सः परमं कैलासं पर्वतं जगाम। तत्र देवाधिदेवस्य पुरतः हरिः—गोविन्दः—शुभे सिंहासने उपविष्टः आसीत्। तं महादेवगणाः, सिद्धाः, योगिनः च परिवार्य स्थिताः। सः द्वारकायाः नगर्याः सम्प्राप्तानि कार्याणि हरीम् निवेदयामास। ततः हर्यनुज्ञया श्रीकृष्णः स्वनगरं प्रतिनिवृत्तः। मधुसूदनः मधुरैः अमृतोपमैः वाक्यैः सत्कृत्य निर्गतः। शङ्खचक्रगदाधरं तं महायोगाः अनुगम्यन्ते स्म। गोविन्दः शीघ्रं दिव्यां द्वारवतीं जगाम। तस्य प्रभावात् अमावास्यायामपि रात्रयः दीप्तिमत्यः अभवन्। तत्र शुभायां दिव्यायां द्वारवत्यां अलङ्करणं कृतम्। तदा तां रम्यां पुरीं लाजैः अन्यैश्च नैवेद्यैः समलङ्कृत्य, सहस्रशः शङ्खानां घोषः, दुन्दुभीनां शब्दः च श्राव्यः अभवत्। युवतयः कान्त्या विराजमानाः मधुरगीतं गायन्त्यः स्थिताः। वसुदेवपुत्रस्य पुष्पवृष्टिः अपि तत्र अभवत्। महायोगी श्रीकृष्णः शुभे सिंहासने उपविष्टः, देव्या परिवृतः दीप्तिमान् बभौ। तेन सह प्रमुखपुत्राः सहस्राणि नार्यः च परिवेष्टिताः आसन्। सः भगवतः स्वपत्नीमालया सह शोभायमानः देव्या सह देववद् आसीत्। तत्र प्राचीनाः महर्षयः, द्विजातयः, मार्कण्डेयादयः उपस्थिताः। तान् दृष्ट्वा हरिः उत्थाय, शिरसा वन्द्य, स्वमासनं न्यवेदयत्। तेषां सर्वेषां कामान् पूरयित्वा, हरिः तान् विसर्जयामास।