कूर्मपुराणम्

पुरा देवैः प्रार्थितः देवकीसुतः समुत्पन्नः। ऋषयः तु एवं पश्यन्ति—नास्ति किञ्चिद् भेदः अस्माकं मध्ये। भगवति दृढा भक्तिः, आत्मनि च परा बलवत्ता आसीत्। तदा महेश्वरः अपि विनम्रशिराः आशीर्वचनं प्राह। ततः गिरिशः कैलासगिरिं प्रतस्थे। अनन्तरं पुण्यः सोमः महेश्वरः च केशवेन सह प्रमोदं लेभाते। तौ भगवन्तं कृष्णं, देवदेवं अच्युतं, सम्यक् अर्चितवन्तौ। स तु किरीटी, शार्ङ्गधनुर्धरः, श्रीवत्सलाञ्छितवक्षाः, अपि च वैजयन्तीमालां वक्षसि विभ्रद्, पद्मपादः, पद्मलोचनः, मनोज्ञस्मितः, सौभाग्यदायकः, प्रभया दीप्तिमान् कृष्णः पर्वतगुहासु विचरन् आसीत्। तत्र तत्र सिद्धयक्षगन्धर्वाः तं विश्वव्यापिनं दृष्ट्वा विस्मयं ययुः। ते तस्य महात्मनः शिरसि पुष्पवृष्टिं अकुर्वन्। कृष्णं दृष्ट्वा तेषां वस्त्राभरणानि विक्षिप्तानि अभवन्, ते च कम्पमानाः। देवकीसुतं विलोक्य रमणीयाङ्गनाः काममोहम् अगच्छन्। काश्चित् तु स्थिता मुखामृतं पिबन्त्यः अपश्यन्। ताः कामार्ता नार्यः जगद्भूषणं कृष्णं भूषयामासुः। स्वैः एव भूषणैः आत्मानं च माधवम् अपि भूषयन्। अनघनयना हरिपद्ममुखं चुम्बन्त्यः तस्य मायया मोहिताः तं स्वर्गलोकं निनयुः। स तु अनेकवपुषा तासां कामान् क्रीडया पूरयामास। श्रीनारायणः मायया लोकं मोहित्वा प्रमोदं लेभे। तदा जनाः गोविन्दवियोगेन शोकविह्वलाः भयभीताः अभवन्। कृष्णः तं अन्वेष्टुं हिमवत्पर्वतं जगाम। ततः सः द्वारवतीपुर्यां उपमन्यवे प्रत्यागच्छत्। तत्र सहस्रशः जनाः दिव्यां द्वारकां समुपेत्य भीतिं जनयन्तः अभवन्। स तान् महायुद्धे हत्वा दिव्यां पुरीं रक्षितवान्। कैलासशृङ्गे कृष्णं दृष्ट्वा सः द्वारकां प्रति जगाम। तत्र ते ऊचुः—"भगवन् नारायण, कुत्र पुण्यः हरिः वर्तते?" सः उवाच—"अद्य महायोगी प्रमोदते; तम् दृष्ट्वा अत्र आगतः अस्मि।" ऋषयः, यः खेचरः सः परमं कैलासं जगाम। तत्र देवदेवस्य पुरतः हरिः, गोविन्दः, दिव्ये सिम्हासने उपविष्टः आसीत्। तं महादेवगणैः, सिद्धैः, योगिभिः च परिवृतं दृष्ट्वा, सः द्वारकायाः घटनाः हरेः निवेदितवान्। ततः कृष्णः हरेः अनुमतिः लब्ध्वा स्वपुरीं प्रत्यागच्छत्। मधुसूदनः मधुरैः अमृतोपमैः वाक्यैः सम्मानितः निर्गतः। स शङ्खचक्रगदाधरः महायोगैः अनुगतः, शीघ्रं दिव्यां द्वारवतीं प्राप्तवान्। तत्र अमावास्याः अपि रात्रयः तेन ज्योतिष्मत्यः अभवन्। तेन दिव्या शुभा द्वारवती पुरी भूषिता।