कूर्मपुराणम्

स दिव्ययुगलयोः पादयोः दण्डवत् प्रणिपत्य, तस्य कण्ठः मेघनिनादसमः मधुरवचनानि भाषते स्म। "भवतः सर्वाभिलषितानां दातृत्त्वं केवलं अत्र दृश्यते। पुरुषश्रेष्ठ, तव किंचिद् अप्राप्तं नास्ति। हे केशव, महादेवः स्वयोगेन योगेश्वरः सन्, जगन्नाथं हिमगिरिसुतां च दृष्ट्वा, अहं आत्मसमं तुभ्यं भक्तिं कुर्वन्तं पुत्रं इच्छामि; एतत् मे दातुम् अर्हसि शङ्कर।" गिरिजां दृष्ट्वा केशवः ताम् आलिङ्गयामास। ततः हिमालयकन्या देवी हृषीकेशं संबोध्य अवदत्—"भगवन्, तव च आत्मनि च अचला भक्तिः सदा अस्तु।" देवानां पूर्वं प्रार्थितः देवकीपुत्रः जातः। "न हि अस्माकं भेदः अस्ति," इति मुनयः पश्यन्ति। भगवति अचला भक्तिः, आत्मनि च पराक्रमः सदा अस्तु। ततः शिरसा नमन् महेश्वरः अपि आशीर्वचनं उक्तवान्। तदनन्तरं गिरिशः कैलासं पर्वतम् अगच्छत्। भगवतः सोमस्य महेश्वरस्य च केशवेन सह प्रमोदः अभवत्। तदा तौ कृष्णं, देवदेवं, अच्युतं, पूजयामासतुः। स तु मुकुटधारी, शार्ङ्गधनुर्धारी, श्रीवत्सलाञ्छितवक्षाः, अनुत्तमां वैजयन्तीमालां वक्षसि धारयन्, कमलपादः कमललोचनः, मनोहरस्मितः, सौभग्यदः, तेजसा दीप्तः कृष्णः पर्वतगुहासु विचरन् आसीत्। तत्र तत्र सिद्धा यक्षाः गन्धर्वाश्च तं विश्वव्यापिनं दृष्ट्वा, तस्य महात्मनः शिरसि पुष्पवृष्टिं चक्रुः। कृष्णं दृष्ट्वा तेषां वस्त्राभरणानि विक्षिप्तानि, ते कम्पिताः अभवन्। देवकीसुतं विलोक्य रमणीयाङ्गनाः कामेन आकृष्टाः। काश्चित् तु तिष्ठन्त्यः तस्य वक्त्रामृतं पिबन्ति स्म। ताः कामातुराः स्त्रियः जगद्भूषणं कृष्णं भूषयामासुः। स्वाभरणैः स्वयम् आत्मानं माधवं च अलङ्कृतवत्यः। हरिणलोचनाभिः साभिः हरिपद्ममुखं चुम्बितम्। तस्य मायया मोहिताः तं दिव्यं लोकं निनयुः। स बहुभिः रूपैः तासां क्रीडायां कामान् पूरयामास। श्रीनारायणः तासां मोहेन जगत् मोहितवान्। गोविन्दवियोगे जनाः शोकभीताः अभवन्। कृष्णः तम् अन्विष्य हिमवन्तं पर्वतं गतः। पुनः स द्वारावतीं पुरं उपमन्युं प्रति प्रत्यागच्छत्। सहस्राणि कान्तिद्वारकां समागत्य भयम् उत्पादयामासुः। महायुद्धेन तान् निहत्य स तां शोभितां पुरीं रक्षितवान्। कृष्णं कैलासशिखरे दृष्ट्वा, सः द्वारावतीं गतः। तत्र ते पप्रच्छुः—"भगवन् नारायण, कुतः श्रीहरिः वसति?" स उवाच—"अद्य महायोगी मोदते; तं दृष्ट्वा अहम् अत्र आगतः।