कूर्मपुराणम्

नमः तुभ्यं, यः नागेन यज्ञोपवीतेन विभूषितः, यः अग्नेः मूलम् अस्ति। पुनः पुनः नमः तुभ्यं, यः गर्जितः हासेन हसति, यः भीषणः अस्ति। नमः तुभ्यं, यः भैरववेषधारी, यः हरः, खड्गधारः। नमः अम्बिकानाथाय, सर्वभूतनाथाय। नमः तुभ्यं, यः पुरुषस्त्रीस्वरूपः, यः सांख्ययोगयोः प्रवर्तकः। नमः तुभ्यं, कुमारस्य गुरवे, देवदेवताय। नमः महाश्वनाय, ब्रह्मणः प्रभवे। नमः योगिने, योगद्वारा प्राप्त्ये, योगशक्तिस्वरूपाय। नमः कपालधारिणे, ज्योतिषां नाथाय। हे परमेश्वर, सर्वेभ्यः कामेभ्यः त्वं सर्वस्वेन मे सम्प्रदाय। सः दिव्ययुगलयोः चरणयोः दण्डवत् नतम् कृत्वा पतितः। सः मेघनिनादसदृशं मधुरं वचनम् उवाच। त्वमेव इच्छितानां दातारः, यः यत्र इच्छन्ति। नरश्रेष्ठ, तव किमपि अप्राप्तम् नास्ति। हे केशव, महादेवः, योगेश्वरः, स्वस्य योगेन—सः विश्वनाथं हिमगिरिसुतां च देवीम् दृष्ट्वा—मम आत्मनः सदृशः पुत्रः, यः तव भक्तः, इच्छामि; तत् मे देहि, हे शङ्कर। सः देवीं गिरिजां दृष्ट्वा, केशवः ताम् आलिङ्गितवान्। देवी, पर्वतराजकन्या, हृषीकेशं सम्बोधितवती। भगवति प्रति अनन्यभक्तिः, तथा आत्मनि, हे केशव—पूर्वं देवैः प्रार्थितः, देवकीपुत्रः अभवत्। अस्माकं मध्ये भेदः नास्ति; एवं मुनयः पश्यन्ति। भगवति प्रति दृढभक्तिः, आत्मनि परमबलम्—नमस्कृत्य, महेश्वरः अपि आशीर्वादम् उवाच। पर्वतराजः कैलासगिरिं गतः। श्रीसौमः महेश्वरः केशवेन सह तुष्टः। ततः ते कृष्णं, देवदेवतं, अच्युतम् पूजितवन्तः। यः मुकुटधारी, शार्ङ्गधनुर्धारी, श्रीवत्साङ्कितवक्षाः। यः वक्षसि वैजयन्तीमालां धारयति। यः पद्मपादः, पद्मलोचनः, मनोहरः, मृदुस्मितः, शुभदः। कृष्णः तेजसा दीप्तः, पर्वतगुहासु विचरन् आसीत्। तत्र, तत्र सिद्धाः, यक्षाः, गन्धर्वाः विश्वव्यापिनं तम् दृष्ट्वा। ते तस्य महात्मनः शिरसि पुष्पवर्षम् अकुर्वन्। कृष्णं दृष्ट्वा, तेषां वस्त्राभरणानि विक्षिप्तानि, कम्पिताः अभवन्। देवकीपुत्रं दृष्ट्वा, सुन्दरीणां कामेन आकृष्टाः। काश्चित् तिष्ठन्त्यः, तस्य मुखामृतं पिबन्त्यः। कामवतीः स्त्रियः कृष्णं विश्वभूषणं अलङ्कृतवन्त्यः। ताः स्वाभूषणैः आत्मानं च माधवम् अपि अलङ्कृतवन्त्यः। मृगनयनीभिः, ताः हरिपद्मवदनं चुम्बितवन्त्यः। तस्य मायया मोहिताः, तं देवलोकं निनीतवन्त्यः।