कूर्मपुराणम्

सः कुमारं अग्न्यधिपतिं शूलधारिणं अपश्यत्। ततः स्वायम्भुवं मनुं अपि दृष्टवान्। आत्मानं स्वात्मनि चिन्तयन्, सः ध्यानेन स्थितः। धर्मज्ञाः केवलं त्वां सर्वं इति घोषयन्ति। त्वमेव देवः, त्वमेव प्रभुः, शरणं अहं याचामि। त्वमेव देवः, त्वमेव प्रभुः, शरणं अहं याचामि। तव कृपया तव चरणयुगलं स्मरन्, सदा सत्यं श्रीमान् सर्वेश्वरं परमं शुभं त्वां उपगच्छामि। महादेवाय सनातनाय प्रभवे पुनः पुनः नमः। वज्रधराय दिशां वसनाय जटाधराय नमः। सर्पयज्ञोपवीताय अग्निस्रोतसे नमः। गर्जनहासाय भीमाय पुनः पुनः नमः। भैरववेषधारिणे हराय खड्गधराय नमः। अम्बिकेश्वराय पशुपतये नमः। पुरुषस्त्रीरूपिणे सांख्ययोगप्रवर्तकाय नमः। कुमारगुरवे देवदेवाय नमः। महाचराय ब्रह्मेश्वराय नमः। योगिने योगसाध्याय योगशक्तिस्वरूपाय नमः। कपालधारिणे ज्योतिषां नाथाय नमः। परमेश्वर! सम्पूर्णेन स्वरूपेण सर्वकामान् मे प्रयच्छ। सः दिव्ययुगलस्य चरणयोः दण्डवत् प्रणम्य पतितः। मेघनिनादसमस्वरेण मधुरवचनानि अवदत्। त्वमेव इच्छितानां दाताऽसि। नरश्रेष्ठ! तव किमपि अप्राप्तं नास्ति। केशवः महादेवः योगेश्वरः स्वयोगेन स्थितः। सः विश्वेश्वरं हिमगिरिसुतां देवीं दृष्ट्वा, शङ्करं प्रति, "मम तुल्यः तव भक्तः पुत्रः मे इच्छः," इति कामं प्रार्थयत्। गिरिजां दृष्ट्वा केशवः ताम् आलिङ्गितवान्। हिमवान् पुत्री देवी हृषीकेशं संबोधितवती। "भगवति भक्तिरेव, तथा आत्मनि अपि, केशव!" इति। पूर्वं देवैः प्रार्थितः देवकीपुत्रः जातः। "नोऽस्ति भेदः अस्माकं मध्ये," इति मुनयः अवगच्छन्ति। भगवति नित्यभक्तिः, आत्मनि परमबलम्। नम्रशिरसा महेश्वरः अपि वरं दत्तवान्। हिमवान् कैलासं गच्छत्। तदा सोमः महेश्वरः केशवेन सह हर्षितः। ततः ते कृष्णं देवदेवं अच्युतं पूजितवन्तः। सः किरीटधारी शार्ङ्गपाणिः श्रीवत्सलाञ्छनः। वज्रवैजयन्तीमालां वक्षसि धारयन्। पद्मपादः पद्मनेत्रः मनोज्ञः मृदुस्मितः शुभदः।