कूर्मपुराणम्

कृष्णः निष्कलुषकर्मा पाशुपतव्रतं योगं च लब्धवान्। तत्रैव भगवान् कृष्णः तपसा रुद्रं देवम् उपासितवान्। तस्य मनः केवलं शिवे समाहितम् आसीत्, स रुद्रमन्त्रं दिवानिशं जपितवान्। तदा महादेवः महेश्वरः देवीसहितः आकाशे प्रादुरभवत्। देवीसहितं महादेवं स दृष्टवान्। सहस्रसूर्यसमप्रभं तम् अपश्यत्। शम्भुं प्राणनाथं च पश्यति स्म। आद्यं देवम् अग्रतः स्थितं स दृष्टवान्। शङ्खखड्गचक्रधरं आदिपुरुषम् अपश्यत्। प्रजापतिं लोकगुरुं दिव्यतेजसा दीप्तं स दृष्टवान्। कुमारं पावकपतिं शूलपाणिनं अपि सः अपश्यत्। स्वायम्भुवमनुं च स दृष्टवान्। आत्मानं आत्मनि चिन्तयामास। सत्पुरुषाः एकं त्वां सर्वम् इति घोषयन्ति। त्वमेव देवः प्रभुः शरणं अहम् इच्छामि। त्वमेव देवः प्रभुः शरणं अहम् इच्छामि। तव चरणयुग्मं अनुग्रहेण स्मरन्। सदा त्वां सत्यं श्रीमान् सर्वेश्वरम्, परममङ्गलम् उपगच्छामि। महादेवाय नित्याय प्रभवे पुनः पुनः नमः। वज्रधराय दिगम्बराय जटाधराय नमः। नागयज्ञोपवीतिने अग्निस्रोतसः नमः। गर्जितहासिने भीमाय पुनः पुनः नमः। भैरववेषधारिणे हराय खड्गवाहिने नमः। अम्बिकेशाय पशुपते नमः। पुरुषस्त्रीस्वरूपिणे सांख्ययोगप्रवर्तकाय नमः। कुमारगुरवे देवदेवाय नमः। महाशिकाराय ब्रह्मेशाय नमः। योगिने योगसाध्याय योगशक्तिस्वरूपाय नमः। कपालिने ज्योतिषां नाथाय नमः। हे परमेश्वर, सर्वकामान् सर्वात्मना देहि। स दिव्ययुगलस्य चरणयोः दण्डवत् प्रणम्य पतितवान्। तदा स मेघगम्भीरया मधुरया वाचा भाषितवान्। त्वमेव सर्वकामानां दाता, इच्छुकाणां दाता। नरश्रेष्ठ, ते किंचिद् अप्राप्तं नास्ति। केशव, महादेवः योगेश्वरः स्वयोगेन। विश्वेश्वरं हिमगिरिसुतां च दृष्ट्वा। आत्मनः तुल्यं पुत्रं, तव भक्तं, इच्छामि; तद् देहि शङ्कर। गिरिजां देवीं दृष्ट्वा केशवः ताम् आलिङ्गितवान्। पार्वती, पर्वतराजकन्या, हृषीकेशम् उवाच। भगवतः अनन्यभक्तिः, आत्मनि च तथा, हे केशव।