देवः तस्मै दुर्लभां अप्सरसम्, देवेष्वपि विरलां, कन्यां दत्तवान्। सः शत्रूनां विनाशकः सा च प्रियदर्शना, विचरन्तीव नेत्राभ्यां, कन्यां स्नेहेन शिक्षयामास। सा कन्या सौन्दर्य-लावण्य-सम्पन्ना, लज्जया च संयुक्ता आसीत्। सः कन्यां गीतशास्त्रे सम्यग् उपदिदेश। ततो गन्धर्वाणां मानसपुत्र्यां तां कन्यां सः विवाहितवान्। सः वीणावादनस्य तत्त्वानि वेद, सङ्गीतशास्त्रेषु च निपुणः आसीत्। सः त्रिपुरान्तकं देवम् गीतैः पूजयामास। अनन्तरं गन्धर्वः नाम्ना सुबाहुः तां कन्यां स्वपुरीं नीतवान्। तस्य पुत्राः सुसेणः, वीरः, सुग्रीवः, सुभोजनः, रवाहनः, पुनर्वसुः, आभिजित्, सम्भभूव इत्येते अभवन्। देवकस्य वीर्यवन्तः पुत्राः, देवोपमाः, जाताः। तेषां सप्त कन्याः सः वसुदेवाय दत्तवान्। तासु देवकी रूपसम्पन्ना श्रेष्ठा आसीत्। ततः सुभूमिः, राष्ट्रपालः, तुष्टिमान्, शङ्कुरः, एते जाताः। तस्मात् शूरः, शूरात् शमिस्तः, तस्मात् प्रतिक्षत्रः अभवत्। सः प्राज्ञः शूरः पुत्रः वसुदेवः, तस्मात् पुत्रः—देवक्या अपि च रोहिण्या—माधवः अभवत्। देवक्या पुत्रः हरिः, देवैः प्रार्थितः, जातः। तस्य भार्या सङ्कर्षणं रामं ज्येष्ठं हलायुधं प्रसूतवती। स एव हलायुधः सङ्कर्षणः प्रभुः शेष एव अभवत्। वसुदेवस्य व्यवस्थया यशोदायाः अपि पुत्रः जातः। किन्तु तस्मात् पूर्वं, मुने श्रेष्ठ, कंसः तान् सर्वान् हतवान्। ऋजुदासः, भद्रदासः, कीर्तिमान् च ज्येष्ठः, तस्याः पुत्राः अभवन्। सा जगतः प्रभुं बलभद्रं हलायुधं रामं प्रसूतवती। देवकी श्रीवत्सलाञ्छनं कृष्णं प्रसूतवती। तस्याः द्वौ पुत्रौ, उग्रौ, खड्गपाणिनौ जातौ। तेषां शतशः, ततः सहस्रशः अपि पुत्राः अभवन्। तेषु चारुश्रवा, चारुयशाः, प्रद्युम्नः, शङ्खः चासन्। एते सर्वेषां पुत्राणां मध्ये प्रमुखाः अभवन्। तस्य पत्न्यां शुद्धस्मितायाम् जाम्बवत्यां, सः कृष्णः इत्युक्तवान्—"दानवविनाशिन्, इन्द्रसमं पुत्रं मे ददातु।" सः शत्रूनां दमनः, तपसां निधिः, सुतार्थं तपः कर्तुं निश्चितवान्। सः घोरं तीव्रं च तपः कृत्वा, रुद्रं पुत्ररूपेण प्राप्तवान्। सः पुत्रलाभाय भीषणं तपः, तपःसारं, अकरोत्। सः स्वमूलं दिव्यचैतन्यं जागरयन् अचरत्। उपमन्योः महात्मनः महर्षेः आश्रमं गतवान्। सः शंखचक्रगदाधरः, श्रीवत्सलाञ्छनः, तत्र अगच्छत्। स आश्रमः मुनिवासैः सेवितः, वेदस्वरैः निनदितः। सः शुद्धैः मधुरैः शीतलैः सरःस्सु अलङ्कृतः आसीत्। तत्र मुनयः, तेषां पुत्राः, महात्मानां तपस्विनां समुदायः अपि आसन्।