महान्निबन्धः कुन्दादीनां हिताय तथा प्रतिष्ठितः। स धर्मकीर्तिः महात्मा राजा तं सम्यगस्थापयत्। तेषां ज्येष्ठः नाम्ना भजमानः धनुष्मतां श्रेष्ठतमः आसीत्। स स्वपुत्रं सर्वगुणसम्पन्नं भवेत् इति प्रभुः अभ्यनन्दत्। धर्मात्मा सः सुन्दरः सततं तत्त्वज्ञाननिष्ठः आसीत्। तेषु निमिः कृतिकश्च प्रमुख्येन प्रसिद्धौ बभूवतुः। वृष्णेः सुतः सुमित्रः बली, अनमित्रः च तथा शिनिः अपि। प्रसैनः महाभाग्यवान्, सत्सत्रजित् च उत्तमः। सत्यवान् सत्यमयान्वितः तस्य पुत्रः सत्यकः आसीत्। तस्य बुद्धिमान् पुत्रः कुणिः, तस्य च पुत्रः युगन्धरः। पृष्णेः द्वौ पुत्रौ—श्वफल्कः चित्रकश्च। उपमङ्गुः मङ्गुश्च, अन्ये च बहवः पुत्राः। उपदेवः धर्मात्मा, विश्वप्रमाथिन् च तेषु सन्ति। अश्वग्रीवः, सुभाहुः, सुपार्श्वः, कगवेषणः च। कुकुरः, भजमानः, शुचिः, कंबलबर्हिषः। कपोतरमाः, विपुलः, तस्य पुत्रः विलोमकः। तस्य नाम अनु, यः आनकदुन्दुभिः अपि कथ्यते। तस्मै ब्रह्मा, लोकनाथः, वरं दत्तवान्। स ऋषयः, स्वगुरौ ऐश्वर्यं, कामरूपत्वं च प्राप्तवान्। सः स्थाणुं, देवैः पूजितं, गीतैः उपतस्थे। तस्मै देवः अमराङ्गनासु दुर्लभां कन्यां दत्तवान्। सः शत्रुनाशकः, तां प्रियदर्शनीं कन्यां शिक्षयामास। सा कन्या रूपसम्पन्ना, सौम्या, लज्जासम्पन्ना च आसीत्। तां सम्यक् गीतशास्त्रे उपदिदेश। सः गन्धर्वाणां मानसपुत्रीं विवाहं चकार। सः वीणावादनतत्त्वज्ञः, सङ्गीतविद्यायां च निपुणः आसीत्। सः त्रिपुरान्तकं देवम् गीतैः उपास्तवान्। ततः गन्धर्वः सुभाहुः तां कन्यां स्वपुरीं निनाय। सुषेणः, वीरः, सुग्रीवः, सुभोजनः, रवाहनः। पुनर्वसु, आभिजित्, सम्भभूवः च तस्य पुत्राः। देवकस्य वीर्यवन्तः पुत्राः देवसमाः अभवन्। तेषां सप्त कन्याः वसुदेवाय प्रदत्ताः। तासु देवकी रूपवती प्रमुखा आसीत्। सुभूमिः, राष्ट्रपालः, तुष्टिमान्, शङ्कुरः। तस्मात् शूरः जातः; शूरात् शमिस्तः; तस्मात् प्रतिक्षत्रः। सः प्राज्ञः शूरस्य पुत्रः वसुदेवः, तस्य पुत्रः—। देवक्याः पुत्रः हरिः, देवैः प्रार्थितः। तस्य भार्या सङ्कर्षणं रामं ज्येष्ठं हलधरं अपि अजनि। हलायुधः सङ्कर्षणः प्रभुः साक्षात् शेष एव। देवक्याः तथा रोहिण्याः च माधवः जातः।